Temperamentvol

Bam. Beng. Gekrijs. Gegil. Mamaaaaaaaa! Hij staat buiten in de tuin. Met speelgoed te gooien. En steentjes. Eigenlijk met alles wat niet vast in de grond zit. Ik ben binnen. De deur staat op een kier. Ik doe of ik hem niet hoor. Met kloppend hart. Hem negerend. Niet denkend aan de hele buurt die kan meegenieten van deze tirade. Probeer ik dan.

Zo kan het dus gaan. Ruim vier jaar geleden had ik een schattig, warm hummeltje in mijn armen die tegen me aan in slaap viel na zijn voeding. En nu staat er een kleuter buiten zichzelf van woede in de tuin te schreeuwen. Omdat hij straf heeft gekregen. Omdat hij niet luisterde. Had ik niet gedacht toen. Dat het zo zou kunnen gaan. De kraamverzorgster zei op de achtste dag van zijn prille leven: 'Nou.... temperamentvol mannetje hoor. Daar zit pit in!' Oh? Dacht ik. Hoe kan ze dat nou zien? Pit? Nee toch, moet je kijken hoe lief 'ie is. Maar ja, mijn kraamverzorgster op leeftijd had er al heel veel verzorgd. Baby's. En ik. Begon net met een.

Toen ik uit mijn cocon van 'moeder met een baby van nog maar een paar maanden' kroop, zag ik in de wereld om mij heen vergelijkingsmateriaal. Mja, onze baby is inderdaad temperamentvol. Maar tegelijkertijd ook zacht, gevoelig en erg gebaat bij structuur. Een slaapje of voeding later dan normaal? Beter van niet. Voorkomt een boel gehuil en trappelende voetjes. Heb je wel eens een boze baby geprobeerd aan te kleden? Vergeet het maar! Dus. Ons leven werd van het ene op andere moment super gestructureerd. Erg vond ik dat niet, want eigenlijk houd ik ook wel van die vaste momenten op de dag. Baby blij, wij blij.

Met het verstrijken van de tijd leerden wij de vurigheid van onze zoon beter kennen. Eerst was er de dreumes die dramatisch op de grond kwakt in het midden van de supermarkt - uiteraard - omdat hij iets niet krijgt. Het zweet breekt je uit. Na de zoveelste keer ben je er klaar mee. Negeren en doorgaan. Daaaag Timo! Mama gaat naar de kassa. Ook negeren: de mensen die bezorgd over je kind heen buigen en vragen waarom hij zo moet huilen? Manneke toch. Ah, daar staat de moeder. Laten we die maar eens een afkeurende blik toewerpen. Je zoon zo laten liggen! Hey, ik ben hier aan het opvoeden hoor. In de peuterfase werd het gooien met spullen toegevoegd aan het repertoire om onvrede te uiten. Ja, en dat mag dus niet. We introduceerden de 'time-out' momenten op de gang. Werkte heel goed. Tot onze zoon - inmiddels kleuter - bedacht dat hij zich niet meer op de gang liet zetten. Hij ging gewoon wel zelf naar zijn kamer! Helaas gaat de gang naar boven wel gepaard met slaande deuren en dingen kapotmaken. En daarmee heeft hij bij mij een grens bereikt. Nee. Dit tolereer ik niet.

Met andere moeders praat ik over de zo nu en dan opkomende driftigheid van mijn kind. En wat blijkt? Je bent niet alleen. En nee, het is geen abnormaal gedrag - wat ik soms wel dacht. Om je heen zijn meer liefdevolle, warme moeders die soms wanhopig met de handen in het haar zitten en het ook niet meer weten tijdens een uitbarsting. Net als ik. Het liefst wil ik vrede in huis. Gezelligheid. Een fijne band met mijn kinderen. En dat kan. Maar ik mag niet vergeten dat ik moeder ben. En niet vriendjes met mijn kinderen. Dat vind ik best lastig. Er mag veel in ons huis maar ik stel de grenzen en naar mij moeten ze luisteren. Daar hebben ze baat bij. Daar ben ik hun moeder voor. Er zijn veel manieren om dat te bereiken, want ieder kind is weer anders. Boeken vol zijn er geschreven. (Mijn persoonlijke tip: de boeken van how2talk2kids). Als het de spuigaten uitloopt is mijn toverwoord volhouden. En rustig blijven. Vanuit liefde handelen. Dat vergt soms echt het uiterste van me. Maar ik realiseer me ook dat er veel te leren valt. Over mezelf. Over hem. Hij kan er ook niets aan doen. Weet niet wat hij met zichzelf aan moet.

Toen ik laatst mijn zorgen mocht uiten aan een lieve vrouw, kreeg ik van haar een kaartje met een tekst die ik zo mooi vond dat ik hem graag wil delen:

'Van weinig kan een volwassene zoveel leren als van een kind.'

'Aan niets kan een kind zich zo ontwikkelen als aan een volwassene.'

Opvoeden vind ik een prachtige taak, maar ook het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. Hoe vaak ik mezelf al ben tegengekomen. (Ik schreef al eens een blog hoe kinderen je zo mooi kunnen spiegelen). Er zijn kanten aan mezelf die ik pas heb leren kennen nu onze kinderen er zijn. Want ze halen heel wat in me naar boven. Dingen die ik helemaal niet fijn vind. Maar die ik beter maar kan accepteren. Zonder weerstand te bieden. Dat ben ik dus ook. Ai. Ook fijne dingen. Ik houd zielsveel van mijn kinderen en ontdekte dat die liefde tot in mijn tenen gaat. Het zit dieper dan wat dan ook.

Met het voorbijgaan van de jaren heb ik vaak terug gedacht aan de opmerking van de kraamverzorgster. Ja, onze knul heeft pit. Is het erg? Helemaal niet. Dat is maar 1 kant van hem. De meest uitdagende voor ons als ouders, dat wel. Hij is wie hij is en wij zijn er om onze kinderen te helpen worden wie ze zijn. De mooiste mensen op aarde die ze maar kunnen worden.

Meer weten over temperamentvolle kinderen? Dit artikel is het lezen waard!

Jummie suikervrije boterkoek (zonder boter!)

Deze koek is zo gemaakt en erg lekker. Al jaren op rij de grote favoriet bij onze kinderen.
Omdat wij geen koemelk gebruiken maak ik deze koek met kokosolie; lactosevrij dus.

Je koek valt donkerder of lichter uit; dat wordt bepaald door de hoeveelheid kokosbloesemsuiker die je gebruikt. Wat ook leuk is, de koek leent zich heel goed voor decoratie. Probeer eens met fruit. Aardbeien, frambozen... Heerlijk!

Ingrediënten
220 gram kokosolie (gesmolten)
180 gram kokosbloesemsuiker
1 ei
mespuntje zout
250 gram speltbloem of meel

Extra nodig
kokosolie om in te vetten
bakvorm circa 26 cm doorsnede
bakpapier
beetje melk (amandel, haver...) (ca. 1 eetlepel) om de bovenkant van de koek in te smeren
keukenmachine

Bereiding: circa 15-20 min. Baktijd: circa 25 min.

Bereiden
Verwarm de oven voor op 180 graden. Vet de bakvorm in en bekleed met bakpapier tot en met de rand. Dan krijg je de koek er later gemakkelijker uit.

Laat de kokosolie smelten in een pannetje op het vuur (gaat heel snel) en daarna afkoelen.
Meng het ei, zout en suiker door elkaar en mix op een rustige stand.
Schenk de afgekoelde, vloeibare kokosolie bij het mengels en mix door voor een egale massa.

Voeg daarna de bloem erbij en kneed er deeg van (nu gebruik je een deeghaak als je die hebt).
Kleed je met de hand: door de kokosbloesem kan het deeg wat plakkerig aanvoelen.
Maak een bal en duw het deeg in de vorm.
Met je handen of met de bolle kant van een lepel. Handig is om die lepel ook even in te vetten.

Strijk de bovenkant van de koek glad met de bolle kant van de lepel.
Giet 1 eetlepel melk op de koek en smeer uit met de lepel.
Zorg ervoor dat de melk niet 'in plasjes' blijft staan op de koek, goed uitsmeren dus.
Teken met een vork een rastermotief of andere leuke tekening in de koek. Leef je uit :-)

Bak de koek in de oven in circa 25 minuten goudbruin en gaar.
Let op: iedere oven is anders (groot/klein) dus houd je koek tussendoor in de gaten!

Mama Tango

Zo nu en dan dwalen mijn gedachten af naar de Chantal van een aantal jaar terug. Want ik had best een lekker leventje: bijna iedere dag tango dansen, mooie plekken bezoeken, een gezellig huisje en fijne ontmoetingen met vrienden. Het voelde als vrijheid blijheid. En toch, er ontbrak iets. Een speciaal iemand om dit alles mee te kunnen delen. Een maatje, een soulmate; een nieuwe liefde?

Bij het zoeken naar een partner hebben de meesten van ons een lijstje. Onbewust of niet. Waar prins(es) charming aan moet voldoen. En wat 'ie ook vooral niet moet doen. Bovenaan mijn 'nieuw vriendje wensenlijstje' stond met hoofdletters: MOET TANGO DANSEN. Of nou vooruit, moet dansen. Want het kon toch niet anders dan dat ik mijn prins zou ontmoeten binnen de tango community? Daar waar ik iedere minuut die ik maar kon doorbracht? Maar nee. Zo werkt het leven niet. Mijn grote liefde woonde gewoon naast mij, 2 meter bij mijn voordeur vandaan, in hetzelfde appartementenblok. Ik moest het zelf alleen nog even zien. Mijn omgeving deed dat al. Maanden voordat ik het zelf door had. Pas toen ik me van mijn wensenlijstje met bijbehorende vooroordelen ontdeed zag ik het ook. Nou, eigenlijk ik voelde het vooral. En er was geen houden meer aan.

Mijn grote liefde en mijn grote passie bleken niet heel lekker samen te gaan en dus besloot ik mijn geliefde tango op een zijspoor te parkeren, zodat de burenliefde helemaal tot bloei kon komen. Ondanks dat ik me in de tijd erna in andere dansvormen verdiepte, wat tof was, klopte het toch niet helemaal. Ik hield me vast aan een mooie uitspraak van een wijs tangoman die hij me op één van mijn laatste salons toevertrouwde: 'Jij kunt nu de tango verlaten, maar ze zal er altijd voor je zijn. En ze wacht op je tot je weer terug komt.' En zo voelde het ook. Een tijdelijk vaarwel.

Zo'n half jaartje na de geboorte van ons tweede kindje begon het onbedaarlijk te kriebelen. Deze mama met buik die ze zelf ook niet meer herkent als de hare na twee zwangerschappen, wilde de vloer weer op. Maar hoe moest ik dit nou in hemelsnaam voor elkaar krijgen? Met al die gezellige gezins- en sociale uitjes die bijna ieder weekend onze kalender bevolken. Daarbij voelde ik me door de korte nachten nou niet echt in staat om te gaan dansen. Laat staan een hele nacht! Een vriendin van me met slecht slapende kleine kinderen, net als ik, vertelde me toen ik mijn probleem met haar deelde: 'Of ik nou thuis blijf of tango ga dansen, het maakt niet uit. Moe ben ik toch wel en slapen doe ik in beide gevallen niet!' Met die opbeurende gedachte in mijn achterhoofd streepte ik maanden van tevoren een zaterdag door op de kalender: Chantal tango. Ik ging ervoor. Na twee jaar niet dansen.

De terugkeer was heerlijk en op zijn zachtst gezegd ook best confronterend. Een hele nieuwe - jonge! - generatie dansers liep rond in 'mijn' favoriete tangoplek en ik kende... bijna niemand meer. Ineens voelde ik me niet meer zo fijn. Mijn lichaam - die trots twee kinderen heeft gedragen - stak ineens schril af tegen de strakke lijven, blote ruggen en sexy jurkjes die ik alleen nog maar kon zien. Goed. Tijd voor een reality check! Want is dat waar het om gaat Chantal? Om de buitenkant? Ik moest naar binnen keren om mezelf te zien, mijn energie, ik als mens met al mijn kwaliteiten, mooie en minder mooie kanten. Best lastig om ook die minder leuke kanten van jezelf te zien en - als het lukt - te accepteren. Ik kreeg het voor elkaar om echt naar mezelf te kijken en ook naar de anderen. En zo heb ik die avond slechts een paar dansjes gedaan, maar genoot, genoot, genoot. Om 22.00 uur vond ik het goed en ben ik heerlijk voldaan naar huis gegaan. En dat... had ik vijf jaar geleden als 'tangopuber' niet gekund.

Zo goed is het om af en toe naar binnen te keren en voelen/zien wie jij bent. Belangrijk is ook om te kunnen en mogen zijn wie je bent. Van jezelf. En van anderen. Dingen te doen die bij je passen. Maar hoe weet je dat? Ga eens na waar jij energie van krijgt. Waar ga jij van stralen als je erover praat? Misschien zit je in een baan die je energie kost en waar je telkens uitgeput van thuis komt. Past die dan wel echt bij jou? Of heb je altijd al piano willen spelen. Doe het, probeer het uit. Wordt wie je in essentie bent. Want als je doet waar je voor gemaakt bent dan gaat de energie stromen. En dat voel je.

Ik ben moeder en het was mijn diepe wens om een gezin te creëren. Ik zie het als een cadeau dat het gelukt is. Onze kinderen zijn mijn allergrootste schat. Maar ik ben ook Chantal en dansen is mijn manier van uiten en in tango ligt mijn passie. Ik vind het echt een geschenk dat ik nu beide werelden mag beleven. En ben dankbaar dat ik dat alles mag delen met mijn lieve man. Als je bij iemand of ergens helemaal jezelf mag zijn, koester dat dan. Het is goud waard.

Chocokoeken met hazelnoot

Deze koeken zijn eenvoudig te maken en zo lekker. Mijn kinderen zijn er dol op!

Ingrediënten
125 g hazelnoten (varieer ook eens met macadamianoten!)
100 g pure chocolade
1 vanillestokje
125 g roomboter op kamertemperatuur of gesmolten kokosolie
75 g kokosbloesemsuiker (hier meer daarover en waar je het koopt)
175 g biologische speltbloem of meel
7 g wijnsteen bakpoeder
1 ei

Extra nodig
bakpapier

Bereiden
Verwarm de oven voor op 180 graden. Bekleed de bakplaat met bakpapier. Hak de noten en chocolade fijn. Halveer het vanillestokje in de lengte en schraap het merg eruit.

Roer de zachte boter los of smelt de olie en vermeng met het vanillemerg en de kokosbloesemsuiker. Meng de gehakte noten, chocolade, bloem (of meel), bakpoeder en het ei erdoor en kneed tot (een wat plakkerig) deeg.

Maak 10 of meer (net hoe groot je de koeken wilt hebben) ballen van het deeg en verdeel ze over de met bakpapier beklede bakplaat. Druk de ballen plat. Bak de koeken in circa 20 minuten gaar in de oven. Smullen maar!

Licht

*there is also an english version of this blog*

Zo nu en dan geef ik licht. Niet omdat ik iets radio-actiefs heb genuttigd. Nee, ik heb tango gedanst. Die gloed blijft dagen of soms nog veel langer om me heen hangen.

Copyright Stefan Wimmer

Een leven zonder dans kan ik me niet voorstellen. Als ik de verhalen hoor zat ik in den prille beginne al op peuterdans. Beetje drentelen rond een levensgrote giraffe op 'Dikkertje Dap'. Schattig was het wel en de basis was gelegd. Er volgden vele dansvormen. Vooral in ballroom dansen was ik behoorlijk fanatiek. Uren heb ik op de dansvloer gestaan om de routines in te trainen. Kilometers gereden om aan de wedstrijden deel te nemen. En toen, met de hoogst haalbare dansklasse in zicht, was het genoeg. De competitie, de nep van haar tot huidskleur, de dure maar o zo gave dansjurken. Klaar. Grote leegte.

Die moest gevuld worden. Zonder het ook maar ergens anders op te baseren dan 'gut feeling' viel de keuze op tango. Argentijnse Tango. Een nieuwe wereld ging open. Vaste passencombinaties werden ingeruild voor improvisatie. Een heel alfabet aan danspassen aaneenrijgen tot woorden en telkens weer andere zinnen. Niet weten wat er gaat komen. Volgen. Voelen. Van één danspartner naar een hele ruimte vol potentiële danspartners. Wauw.

Het duurde niet lang of ik at, dronk, sliep en leefde tango. Oh ja, het werd een ware passie, een totale verslaving. Maar wel een hele fijne. Want waar stap je zomaar met een wildvreemde de dansvloer op en beleef je in elkaars armen - wang tegen wang, zijn lichaam tegen het jouwe - een dans? Als één grote knuffelsessie met je elegante, hooggehakte tangoschoenen aan. In een publieke ruimte, op een volle vloer. Met iedereen die toekijkt.

Over tango valt heel veel te zeggen. Eén ding zal iedere tangodanser beamen: tango gaat diep. Voert naar binnen. En toch, het begint bij de buitenkant. Zonder te oordelen probeer ik uit te vinden met wie het fijn zou zijn om te dansen. Hoe ziet iemand eruit? Hoe danst hij? Hoe is de muzikaliteit? Wat is zijn dansstijl? En dan het ergste van het hele spel: wil hij ook met mij? De traditie schrijft voor oogcontact te maken en elkaar zonder woorden uit te nodigen. Doodeng vind ik dat. Nog steeds na al die jaren. Liever knoop ik een sociaal babbeltje aan en dan komt de vraag vanzelf. Of niet. Dan is het moeilijk om niet afgewezen te voelen. Want misschien is hij te moe of heeft hij een andere goede reden om de vloer niet met mij op te willen gaan. Iedereen heeft het recht om nee te zeggen, ik ook. Al kunnen sommigen wel een cursus in tactvol weigeren gebruiken.

En dan gebeurt het. Ik word gevraagd (of ik vraag heel Europees zelf een man. Zeg, ik blijf niet de hele nacht aan de kant zitten, ik ben hier om te dansen!) en samen lopen we richting de dansvloer. Er ontstaat al een verbinding. Dan nestel ik me in de armen van de ander. Ik sluit mijn ogen en voel, mijn gewicht licht naar hem toegebogen. Ik geef me over aan het moment. Aan hem. Vertrouw erop dat hij me veilig over de vloer zal leiden. De omhelzing - nog voordat we ook maar één danspas hebben gezet - zegt al zoveel. Houdt hij me teder vast of ferm? Zenuwachtig of geroutineerd? Hoe voelt zijn lichaam, zacht of stevig? Breed of smal? Is zijn geur fijn? Kriebelen zijn haren of baard in mijn gezicht?

Hij houdt me vast en we beginnen te bewegen. Zacht, speels, vloeiend, grappig of staccato. Hij initieert en ik volg. We voelen elkaar aan. Stijl, energie, interpretatie van ritme en muzikaliteit. En dan. Eens in de zoveel tijd overkomt het je. Die magische klik met de ander. Alles valt op zijn plek; de muziek is heerlijk, de connectie perfect, de passen vloeien in elkaar over en de andere dansers op de vloer lijken niet meer te bestaan. Je gaat een diepe verbinding aan met elkaar, beweegt als een eenheid over de vloer en bent helemaal en volledig in het nu. Het voert mij naar een diepere essentie van mezelf. Daar kan wat mij betreft geen meditatiesessie tegenop. De muziek stopt en als ik mijn ogen weer open ziet de wereld er een stukje mooier uit. Warmer. De kleuren en alles lijkt intenser. Wat een prachtig intiem moment was dit. Ik glimlach vanuit mijn hart naar mijn tanguero en heb al vele mooie blikken terug mogen ontvangen.

Voor degenen die mij inmiddels kwijt zijn of het maar een kleffe bedoeling vinden; snap ik helemaal. Je moet het meemaken. Oh, en lang niet alle dansen zijn zo hemels. Meestal is het prettig, leuk en fijn. En heel soms is het ronduit saai of voelt het echt niet lekker. Maar die pareltjes, daar doe je het voor. Dat is precies wat tango voor mij zo zalig maakt. Meer, meer, nog eens, nog eens!

Tango is dat en zo oneindig veel meer. Over de hele wereld heb ik vrienden gemaakt en samen delen we dezelfde passie. Vele mooie plekken heb ik gezien en op geweldige plaatsen gedanst. Ik heb de sensualiteit van mijn lichaam ontdekt en daardoor preutsheid achter me gelaten. Iedere keer weer geniet ik van het dansen en het kijken ernaar. En telkens als ik naar een salon ga, de muziek hoor en de typische tango sfeer binnen stap - waar op de wereld dan ook - dan weet ik het. Ik ben thuis. En geef de komende dagen licht.

Chocoladetaart met noten

Deze heerlijke chocoladetaart met krokante bodem maak je als je eens een keertje uit wilt pakken. Niet om wekelijks te eten! Tip: hij vult goed, kleine punten snijden dus. ;-)

Ingrediënten
Voor het deeg
125 g zachte roomboter in kleine stukjes
125 g kokosbloesemsuiker (zie mijn blog wat het is en waar je het koopt)
250 g biologische bloem
2 eieren gesplitst (eiwit wordt niet gebruikt)

Voor de vulling
150 g walnoten
4 el honing
200 g pure chocolade
100 g boter
250 g slagroom
2 el kokosbloesemsuiker

eventueel voor de afwerking: hazelnoten of walnoten (handvol)
als je de hazelnoten wilt karamelliseren dan heb je nog 100 g suiker en 2 el water nodig.

Extra nodig
lage taartvorm (28 cm doorsnede)
steunvulling (bakparels of gedroogde peulvruchten of gedroogde spliterwten)
bakpapier

Bereiden
Doe de boter en de kokosbloesemsuiker in een kom en meng door elkaar. Meng de bloem erdoor en kneed met koele handen tot een kruimelig deeg. Voeg de dooiers en 1 el ijskoud water toe en kneed snel tot een deeg. Maak een bal en verpak het deeg in huishoudfolie. Leg 1 uur in de koelkast te rusten.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Bestuif het werkblad met bloem en rol het deeg uit tot een ronde lap die net iets groter is dan de bakvorm. Het deeg breekt snel, maak het dus niet te dun. Bekleed de ingevette bakvorm met het deeg. Leg een ruim vel bakpapier over het deeg en vul met steunvulling. Bak de taart blind in circa 10 minuten in het midden van de oven. Dan wordt ie lekker krokant. Verwijder de steunvulling en bak nog circa 10 minuten mooi goudbruin. Laat de taartbodem afkoelen op een rooster.

Verlaag de temperatuur van de oven naar 175 graden en rooster de walnoten op de bakplaat in circa 7-9 minuten tot ze net gekleurd zijn. Hak de walnoten grof, doe ze in een kom en meng de honing erdoor. Verdeel dit mengsel over de bodem van de taart. Doe de chocolade met de boter in een kom en laat ze rustig au bain marie smelten. Blijf goed roeren en laat het mengsel afkoelen tot het nog vloeibaar is. Sla de room stijf met de suiker en spatel deze door het afgekoelde chocolademengsel.

Verdeel de crème over de bodem en laat 10 minuten afkoelen.
Laat de taart nog circa 2 uur opstijven in de koelkast.

Zo is de taart al heerlijk. Je kan als je wilt de taart garneren met hazelnoten of walnoten.
In dit geval heb ik de hazelnoten gekaramelliseerd.
Ga als volgt te werk: doe de 100 g suiker en 2 el water in een pan met dikke bodem. Breng op middelhoog vuur aan de kook. Is de suiker helemaal gesmolten, laat op hoog vuur 3 minuten doorkoken zonder roeren! Niet langer want dan verbrand de karamel. Voeg de hazelnoten toe en haal de pan van het vuur. Roer met een houten lepel tot de karamel om de noten hard wordt. Dat duurt ongeveer 15 minuten. Stort de noten op een met bakpapier beklede bakplaat en laat afkoelen.

Blij

Je partner kan het, of je collega of goede vriend(in). Maar geen grotere spiegels in de wereld dan je eigen kinderen. Soms is dat prachtig of heel grappig. Als ik onze dochter zie telefoneren bijvoorbeeld en daarin exact mezelf zie. Compleet met de intonatie van haar woorden en haar bewegingen. Ze gaat zelfs tegen een muur aan hangen en slaat haar ene been voor het andere. Precies zoals ik dat doe. Toch is spiegelen niet altijd even leuk. Ook je minder gezellige gedrag krijg je dubbel en dwars terug. Auw, dat doet zeer.

Onze kinderen luisteren niet altijd. Dat hoort erbij, ze zijn de eigen wil aan het ontdekken en stribbelen geregeld tegen. Ieder gezin kent zijn regels en zo ook het onze. Bij ons thuis slaan, schoppen, bijten en gooien we niet. Als we aan tafel zitten blijven we ook zitten en ligt er geen speelgoed naast het bord. En kleine zusjes duwen we niet om. Dat zijn er een paar. Vrij normale regels vinden wij. Als ze niet luisteren blijven we rustig, tellen tot 3, zetten we ze voor een time-out op de gang, geven we hen de kans om toch uit zichzelf 'sorry' te zeggen of terug aan tafel te komen. .... Dat is de theorie. De praktijk is weerbarstiger en ineens slaan je stoppen door. Omdat je zelf moe bent. Of gewoon omdat het genoeg geweest. Je schiet uit je slof. Het kan zomaar zijn dat je kind jouw gedrag spiegelt en precies hetzelfde doet. Jouw schattige mini-me koppelt haarfijn terug wie je bent. In mijn geval iemand die 8 uur slaap per nacht nodig heeft. Voor je het weet beland je in een strijd met je kind en is het lastig het tij te keren. Je kán op die momenten bedenken dat het prachtig is dat je kind zich van zijn meest pure kant laat zien. Een compliment voor jezelf. Want je volle emotie tonen doe je alleen maar als je je 100% veilig voelt. Da's een mooie opsteker; met die veilige hechting zit het wel goed!

Maar toch, die strijd is helemaal niet fijn. Wil je niet. Het is me gebeurd dat ik tegen mijn zoon stond te schreeuwen dat hij zijn schoenen en jas aan moest doen. Omdat we eerst ruim op tijd waren en ik het al honderd keer aardig gezegd had en omdat we nu veeeel te laat waren en niet op tijd op school zouden zijn. Uiteraard was het effect averechts. Hij liet zich dramatisch brullend op de grond vallen. Ineens was hij niet capabel meer zijn eigen schoenen aan te doen en gooide in alle onhandigheid ook nog zijn beker met appelsap om. Over ons witte wollen kleed. (Tip voor alle aanstaande ouders: niet doen. Een wit kleed kopen. Geldt eigenlijk voor al je stoffen meubilair. Geen wit.) Had ik de situatie aangepakt met een geinig spelletje of met een grappige opmerking dan was bij mij de haast gedaald, de rust teruggekeerd en had hij zonder pardon zijn schoenen en jas aangetrokken. Met een lach op zijn gezicht en een liefdevolle knuffel van mij. Heel zen. En daarom - als ik 10 minuten later zwoegend op de fiets zit met flinke tegenwind en mokkend kind achterop - ga ik bij mezelf na waarom ik me eigenlijk zo druk maak over dat op tijd komen. Een keer te laat is helemaal niet zo erg.


Jongens brullen als ze iets niet willen. Met de komst van Kiki weten we ook wat meisjes doen om hun weerstand duidelijk te maken. Ze gillen. In ons gezin staat dit fenomeen bekend als 'de sirene van Kiki'. Als die afgaat houden wij collectief de handen voor onze oren. Zijn we in een publieke ruimte, dan sterft het geroezemoes om ons heen uit en draaien alle hoofden om naar ons. Uit totale onhandigheid lachen wij dan schaapachtig naar elkaar en doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Mja, ze wil haar slab niet om. En nee, dat is niet handig als je ijs gaat eten. In zo'n geval is het slim om je opvoedkundige wil eens los te laten. En toe te geven aan dat wat je kind wil. "Prima schat, klieder er maar lekker op los. Daar hebben we de wasmachine voor". Werkt goed en het levert bovendien prachtige foto's op.

Zit je niet lekker in je vel dan zal je merken dat je kinderen al snel niet meer willen meewerken. Ze voelen jouw stemming aan en... spiegelen. Niet lekker in je vel zitten begint bij jezelf. Vaak zie ik mensen alles buiten zichzelf aanwijzen als oorzaak. Het ligt aan de baan, de werkgever, het huis, de relatie of de vriendenkring. De gedachte is: "Als ik daar iets aan verander, dan wordt het beter en voel ik me beter." Iets aan je omgeving veranderen kan - en even brengt het de verlichting en zelfs het gelukkige gevoel waarnaar je zocht. Alleen, het houdt niet aan. Want daar zit het 'm niet. Het gras aan de overkant is altijd groener. Hoe is het met jouw gras? Zit je zelf niet lekker in je vel, kijk dan eens eerlijk naar jezelf. Keer naar binnen en voel. Wat zit je dwars? Wat kost energie? Het kan iets kleins zijn. Of iets groots. Als je daarmee aan de slag gaat zal je zien dat je meer rust krijgt. Gelukkiger wordt. Je ontdekt wellicht dat je huis eigenlijk best fijn is. Of je partner een geweldig mens. En misschien neem je dan alsnog afscheid van iets. Prima. Maar dan doe je dat omdat het niet (meer) bij je past. Vanuit een eigen wens, vanuit jou. 

Met de komst van onze kinderen heb ik al heel veel geleerd over mezelf. In veel spiegeltjes gekeken en er wat mee gedaan. Het maakt mij een completer mens. En daar wordt ik dan weer heel blij van.

Goedgevulde appeltaart

Het bakken van deze taart was de aanleiding voor het starten van mijn blog. Daarom mag dit recept zeker niet ontbreken. Een simpele appeltaart misschien, maar gewoon heel erg lekker!

Ingrediënten

Voor het deeg
300 g biologische bloem
100 g kokosbloesemsuiker (of oerzoet)
1/2 theelepel zout
200 g koude roomboter (en gebruik een klein beetje om de vorm in te vetten)
1 ei
2 eetlepels ijskoud water

Voor de vulling
1200 g zoetzure appels (goudrenetten of santana of elstar. Of alles door elkaar, ook erg lekker!)
75 ml ahornsiroop
2 theelepels gemalen kaneel
100 g gewelde rozijnen
100 g paneermeel
1 ei (om te bestrijken)

Extra nodig
Springvorm circa 26 cm doorsnede

Bereiden
Zeef de bloem boven een kom en voeg de suiker en het zout toe. Snijd de boter in blokjes en voeg ze toe aan de bloem. Voeg het ei en het water toe en kneed met koude handen het deeg. Verpak het deeg in huishoudfolie en laat het minimaal 30 min. in de koelkast rusten. Langer mag!

Verwarm de oven voor op 180 graden. Schil de appels, snijd ze in dunne stukjes en verwijder de klokhuizen. Meng de appelstukjes met de ahornsiroop, kaneel en de goed uitgelekte gewelde rozijnen.

Haal het deeg uit de koelkast, kneed het los en rol 2/3 van het deeg uit tot een ronde lap. Laat het deeg niet te warm worden, want dan breekt het te snel. Bekleed de bodem en de rand van de ingevette springvorm met het deeg. Strooi eerst paneermeel over de deegbodem en verdeel dan de appelvulling erover. Druk de appelvulling goed aan.

Rol de rest van het deeg uit tot een dunne lap. Snijd lange repen van circa 1 cm breed en leg ze kruislings op de taart. Klop het ei los en bestrijk de bovenkant van de taart ermee.

Bak de taart in de oven in circa 1 uur goudbruin en gaar. Laat de taart in de vorm afkoelen. Niet helemaal, want niet is zo lekker dan warme appeltaart! Ook heerlijk met geklopte slagroom - kan je ook maken met kokosbloesemsuiker!

Mocht je willen weten wat kokosbloesemsuiker is en waar je het koopt, kijk dan even op deze blog.

Best gezonde kruidkoek met noten

Deze kruidkoek is erg lekker en helemaal niet zo ongezond. Je draait 'm zo in elkaar en smullen maar. Met dank aan mijn lieve vriendin Anne-Sophie voor het recept!

Ingrediënten
150 gram kokosbloesemsuiker (of oerzoet of rietsuiker)
100 gram havermout
150 gram speltbloem
1 el koekkruiden
250 gram rozijnen
250 gram walnoten
2 tl wijnsteen bakpoeder
1 ei
2 dl amandelmelk of karnemelk
sesamzaad (voor bovenop)
beetje boter om de vorm in te vetten

Extra nodig
Bakvorm van circa 26 cm doorsnede
Grote kom of schaal

Bereiden
Verwarm de oven voor op 100 graden.

Voeg alle droge delen bij elkaar in een grote kom of schaal en roer ze door elkaar. Mix het ei en de melk door het mengsel. Beboter de bakvorm en doe het mengsel in de vorm. Aandrukken met de bolle kant van een lepel. Sesamzaad erover strooien.

Bak de taart in 20 minuten op 100 graden. Zet daarna de oven op 150 graden en bak de koek in nog ongeveer 1 uur af.

Nou, wat zei ik? Makkelijk toch?
Eet smakelijk!

En ik heb ja gezegd

Nadat ik durfde toe te geven dat ik mijn buurman toch wel meer dan leuk vond, gebeurde het op een mooie avond in oktober. Onze eerste kus. In onze prille relatie spraken we twee dingen al snel uit. We wilden graag kinderen en trouwen. Ooit. Als het ons gegund zou zijn. De volgorde lieten we ongedefinieerd.

Na een paar jaartjes met twee waren we toch ineens snel met drie en toen ook best wel weer snel met vier. Een prachtig gezinnetje. Het aanzoek was nog niet langs gekomen, en stiekem begon het me toch wel een beetje dwars te zitten. We zouden toch? Hadden we toch afgesproken? Het steenvaste antwoord van mijn lief: heb geduld. Het gaat een keer gebeuren. Echt. Deze zomer nog tijdens onze o zo romantische vakantie aan zee heb ik het nog eens gepolst. Of hij écht van plan was me een keer te vragen. Een heel robuust 'ja' volgde. Ik was gerustgesteld.

De drukke periode van kerst brak aan. In de familie kennen we een traditie van klein vermaak tussen de kerstgangen door. Mijn lief heeft al eens een mooie compilatie gemaakt van oude geluidloze 8mm filmpjes, die hij had laten digitaliseren. Zo leuk om terug te gaan in de tijd... Kortom, het was een geweldig succes. Dit jaar ging hij dat weer doen. Heel druk was hij ermee. Een boel stress kwam erbij kijken. Ik sloeg het gade en liet hem begaan. Het is ook veel werk. En belangrijk voor hem.

Eerste kerstdag. Onze dochter sliep langer dan normaal - zal je altijd zien - maar uiteindelijk zaten we gezellig aan de borrel. Heel ontspannen. Ik wel. Hij niet. Alles voor het filmpje was meegesleept: laptop, beamer, luidspreker. Met de koffie nog maar net achter de kiezen en het eerste wijntje voor onze neuzen kondigde manlief aan dat hij het filmpje ging opstarten. Installatie opgebouwd en iedereen er omheen gemobiliseerd. De amuses moesten maar even wachten!

Prachtig was het, om op mooie muziek die oude beelden weer te zien. Marcel was ik inmiddels al een tijdje kwijt. Ging alles goed met hem? Ik begon me lichtelijk zorgen te maken. Was het hem teveel geworden? 'Nee hoor, niks aan de hand' verzekerde mijn zwager me, die al sinds het begin van het filmpje alles aan het vastleggen was met onze videocamera.

Toen waren de oude filmpjes afgelopen. En kwam mijn lief in beeld. Met een heel verhaal over hoe we elkaar ontmoet hadden en onze eerste kus. En alles wat daarop gevolgd was. Mijn zwager had de camera inmiddels niet meer op de familie gericht maar ingezoomd op mij. Continue. Vanaf de eerste seconde begreep ik dat ik naar mijn eigen huwelijksaanzoek zat te kijken. Wel twintig minuten duurde het filmpje en kwamen naast mijn schat ook onze halve vriendenkring en familie voorbij, die allemaal getuigden dat wij toch echt wel voor elkaar bestemd zijn. Voor mij voelde die twintig minuten aan als een uur en mijn hart zat zo ongeveer in mijn keel. Ooooh... het ging gewoon gebeuren!

Toen het dan bijna zover moest zijn (het kon toch echt niet veel langer meer duren?) stapten als verrassing mijn moeder en haar vriend de kamer binnen. Geweldig. Op instructie van de master van de film moest daarna iedereen in een haag gaan staan, met aan het einde ikzelf met onze lieve kindjes naast me. Toen ging de deur open, de muziek waarop we die eerste kus hebben uitgewisseld speelde en daar stond hij dan. Mijn man (oh nee, vriend). In smoking met zeer hoog 007-gehalte. Wauw, hij zag er fantastisch uit. Vanaf dat moment was het verspilde moeite om mijn knikkende knieën in bedwang te houden en liet ik mijn tranen de vrije loop. Ik geloof niet dat ik eerder mijn hart zo snel heb voelen kloppen. Hij liep naar me toe, knielde, kon er nog net wat woorden uitpersen en vroeg me toen ten huwelijk. Met de hele familie in tranen erbij.

Ik heb ja gezegd.