Wat je van pijn kunt leren

Nek, rug of schouderklachten die maar blijven zeuren. Een opspelende buik, diepe vermoeidheid en stekende hoofdpijn die telkens terugkeren. Vage klachten, die niet altijd te duiden zijn vanuit medisch oogpunt. Ergens diep van binnen weten we het eigenlijk wel, maar vaak heerst het motto ‘niet lullen maar poetsen’ of ‘negeren, gaat wel weer over’ en hup, weer door. Soms nemen we medicijnen. Helpt dat? Is het daarmee opgelost?

Ongezonde pijn
Pijn is er in verschillende soorten en maten. We weten allemaal wat pijn hebben is. Pijn door een wond, pijn door stoten of vallen. Iedereen krijgt ermee te maken, iedereen kent het. Pijn die hevig kan zijn maar vanzelf wegtrekt. Anders is het met de klachten die maar niet over lijken te gaan. Dat noem ik ongezonde pijn. Hoe komt het toch dat we massaal dat soort pijnsignalen van ons lichaam negeren? Sterker nog, soms zijn we ons er niet eens bewust van. De wereld om ons heen gaat snel en wij gaan mee. Dus luisteren we ook niet meer, we staan niet meer stil. Maar pas als we even stilstaan gebeurt het; onze aandacht gaat naar binnen en we gaan voelen. Juist dáár ligt de sleutel; luisteren naar je lichaam. Hoe je dat doet? Dat kan op 1001 manieren. Ik weet wel waar het begint; bij bewustwording. En bewustwording begint weer bij je lichaam.

Wat is lichaamsbewustzijn?
Als baby ben je volledig één met je lichaam. Dat is alles wat er is. Punt. En alle signalen van je lichaam pik je op om je behoeften zichtbaar te maken; honger, dorst, natte luier aan je billen, slaap. Allemaal redenen om je te laten horen. Je lichaamsbewustzijn is groot. Maar, dan groeien we op en de wereld met al haar prikkels en impulsen om ons heen wordt groter en groter. Je gaat je aandacht verdelen; van alleen naar wat er binnenin je gebeurt naar wat er om je heen plaatsvindt en hoe je omgeving is. Daar ga je op reageren. Je wilt weten of het veilig is, of je het goed doet, of je er mag zijn. Je gaat je aanpassen, je socialiseert en het is zelfs zo dat we dan de signalen van ons lichaam leren onderdrukken of negeren. Want we zijn niet meer één met ons lichaam. Er is niks mis mee dat je leert hoe je je kunt handhaven in onze maatschappij; het is zelfs noodzakelijk. Alleen, het nadeel kan zijn dat je in de loop van je leven het contact met je lichaam zó ver verliest dat je de signalen die het geeft helemaal niet meer herkent. Vooral de meer subtiele signalen komen dan niet meer door.

Zonder lichaam geen leven
Lichaamsbewustzijn gaat dus over je fysieke lichaam. Je hebt je lichaam nodig om te leven, zonder je lichaam, geen leven. Zo simpel is het. Je hebt het er dus mee te doen. Het heeft slaap nodig, voedsel en verzorging. Als je er zo naar kijkt, lijkt je lichaam vooral een last. Maar als je goed naar je lichaam kunt luisteren brengt het je vooral veel voordeel. Je lichaam vertelt je namelijk wat je nodig hebt. Heel basaal: als je moe bent spoort het je aan rust te nemen. Als je honger hebt, om te eten. Maar er zijn er ook subtielere signalen die belangrijk zijn als je je vitaal en levenskrachtig wilt voelen. Want je lichaam geeft je niet alleen seintjes die met je fysiek welbevinden te maken hebben, ook je emotionele en mentale welzijn zijn verboden met je lichaam.

Wisselwerking tussen je hoofd en je lijf
Het geheim zit ‘m dus in bewustwording. Nou is ‘bewustzijn’ een enigszins spiritueel geladen woord. Want, het gaat om een vaardigheid die je (vaak) niet kunt vatten met je ratio of beredeneren. Met mijn ervaring als lichaamsgericht werkende coach, zie ik hoe diep rakend het is om lichaam en ratio te laten samenwerken. Want, ons lichaam reageert op alles wat wij denken en doen. Het lichaam laat je voelen en daarop reageert het hoofd weer. Is dat alles harmonieus, dan is dat goed voor het lichaam en hoofd. Zijn er dingen bij jou uit balans (je maakt je klein, je hebt last van je overtuigingen..) dan ontstaat er ook disharmonie in je lijf. En die ervaar je dan weer in de vorm van pijn, vermoeidheid en soms zelfs als een chronische ziekte. Je lichaam vertelt het je dus, alleen moet je er wel bewust van zijn, ernaar luisteren en er vervolgens iets aan willen doen.

Hoe komen die kwalen tot stand?
Een tijdje geleden las ik de volgende quote: ‘Als je lichaam fluistert, is dat een hint. Het wil dat je luistert, voordat het schreeuwen begint’. Kwalen kunnen groot worden omdat we onbewust zijn. Zijn we ons wel bewust van onszelf, dan luisteren we naar de signalen die het lijf geeft. En dat vergt werk; het zijn vaak ingesleten patronen geworden. Wanneer er emoties of denkpatronen in ons leven zijn waarvan we ons niet bewust zijn, bijvoorbeeld een grote boosheid die we niet zien of erkennen, dan gaat deze energie als een plekje ergens in je zitten. En het zijn precies deze plekken die ons lichamelijk functioneren verstoren. Met andere woorden, ziekte of pijn dwingt je eigenlijk tot zelfonderzoek. Je bewustzijn te vergroten en innerlijk te groeien.

Kijk eens op een andere manier naar pijn
Lichamelijke klachten die ontstaan door het ontbreken van bewustzijn roepen steeds harder door de pijn en het ongemak te versterken. Door met je bewustzijn naar de pijnlijke plek in het lichaam te gaan, geef je die plaats aandacht en verliest de pijn zijn noodzaak; de ziekte geneest of de klachten nemen af. Natuurlijk is het altijd aan te bevelen om een arts te raadplegen om medische oorzaken uit te sluiten of aan te pakken. Toch heb ik ook al ondervonden dat de twee manieren van kijken naar een ziekte of kwaal elkaar niet uitsluit. Sterker nog, lichaamsgerichte coaching kan heel ondersteunend werken in combinatie met een medisch- of revalidatie traject.

Je lichaam als gids
Fysieke klachten zijn vaak een symptoom van iets wat daaronder ligt. Beschouw je eigen lichaam als een belangrijke gids. Een goede en trouwe vriend, altijd dichtbij, die tot het einde bij je blijft. Er ligt heel veel wijsheid verscholen in je lichaam. Dus als je met je aandacht naar je lichaam gaat, goed luistert, dan wordt je heel wat wijzer. Maar dat laatste, luisteren, is vaak ook net het moeilijkste. Luisteren vereist openheid en het opzij zetten van al je vooroordelen en angsten. Als je deze stappen kunt zetten dan wordt het eenvoudiger en komt de stroom inzichten vanzelf op gang.

Kom in actie
Je weet zelf wat het beste wat goed voor je is. Dit idee kan een golf van twijfels en vragen oproepen. We zitten immers vol angst en leveren bergen kritiek op onszelf. Herkenbaar? We vinden het vaak veel gemakkelijker om de wijsheid van anderen te geloven dan onze eigen wijsheid. Ook de wijsheid van ons denken volgen we gemakkelijker dan die van het lichaam, want ratio heeft zich een hoog verheven status verworven in onze huidige maatschappij. Een lichaam bewustzijn coach werkt met jou aan je bewustzijn en jouw eigen rol in de klacht. Hij of zij kan je helpen om direct contact te leggen met je lijf zodat je erop gaat vertrouwen dat je diep in jezelf kunt vinden wat nodig is. En wie weet… zie je dan je pijn niet meer als klacht, maar als kans!

In mijn praktijk en in mijn workshops begeleid ik mensen die (meer) in contact willen komen met het gevoel, zodat er ervaren van binnenuit ontstaat. Dat werkt heel bevrijdend, zorgt voor inzichten en maakt dat je gaat leven vanuit wie je ten diepste bent. Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intakegesprek.

Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief.

Een belangrijke levensles: geef het door

Natuurlijk mag je het zelf uitvinden. De lessen die je hebt te leren in je leven. In sommige gevallen is dat zelfs essentieel. Maar waarom geen gebruik maken van de levenservaring van anderen? We zijn niet voor niets allemaal verbonden met elkaar en lopen grofweg tegen dezelfde dingen aan. Misschien dans jij vandaag door de dag, bij een ander kan het weleens tegenzitten. Best wel heel erg tegenzitten. En voor die persoon is het dan de opsteker van het moment dat jij voorbij komt.

Lessen in je schoenen

Het hele leven zit barstensvol lessen. Het is namelijk de bedoeling dat je in je leven groeit. Niet verticaal (ja ook), maar ik heb het over horizontaal groeien. Van binnenuit. Dat je op je weg naar oud worden steeds meer lesjes verzameld en je schoenen steviger worden. Op een gegeven moment zijn je zolen mooi vol en heb je je eigen opleiding van het leven vormgegeven. Je staat stevig in het leven. Je lessen verzamelen gaat gepaard met proberen, kwetsbaar zijn, uitglijden, vallen, moed vinden om het opnieuw te proberen, kortom: doen, doen en doen. Nou kan je best wel moe worden van al dat doen. Luister dan eens goed naar de lessen die tussen de zinnen doorsijpelen van een wijze oudere (overlopend van levenservaring), leraar, partner, therapeut of coach of vriend(in). In mijn leven was mijn vader zo'n wijze oudere, die me prachtige wijsheden heeft bijgebracht.

Grootse levensles

De mooiste en misschien wel belangrijkste levensles die ik van mijn vader kreeg was er één niet lang voordat hij deze wereld verliet. Het is een mantra geworden die ik inmiddels in het groot en klein heb toepast. Tijdens één van onze laatste dierbare middagen samen zei hij tegen me: 'Geef het leven maar door meisje'. Hij wist natuurlijk van mijn rijkelijk late, toch nog opgeborrelde kinderwens en in het licht van zijn onvermijdelijk naderend afscheid kon ik me niets mooiers voorstellen dan dat ik nieuw leven op de aarde zou zetten met mijn lief. Thuisgekomen keek ik in de enigszins geschokte ogen van mijn vriend toen ik mijn nu helemaal wakker geworden wens met hem deelde. Wat doorgeven? Het leven? Ja. Het mocht zo zijn en een klein jaar later lag er zacht, nieuw leven in mijn armen in de vorm van onze zoon.

In het klein

Inmiddels bezig ik 'geef het door' op verschillende manieren, want de grootste manier die ik kon verzinnen heb ik twee keer toegepast en daarmee lopen er nu twee kinderen rond in mijn leven. Uit praktische overwegingen houd ik het nu dus wat kleiner. Geef het door is een alledaags iets geworden. Want als ik me gelukkig, zonnig, uitbundig, positief, zacht, kortom prettig voel, dan deel ik dat. Ik geef mijn gevoel door aan de eerste de beste ander die ik tegenkom. Waar ik dan ook mag zijn. En dat kan in het heel klein. Simpelweg met een lach naar iemand die ik voorbij fiets, een aai over de bol van mijn kindje, een spontaan compliment uitdelen, een dikke knuffel geven aan onze poes, een warme blik schenken aan een wildvreemde terwijl onze blikken kruisen over de groenten in de supermarkt, een hand op de schouder bij een collega, aanbellen met een stukje van mijn met liefde zelfgebakken taart bij de buurman. Zomaar. Omdat de zon in mij schijnt. Omdat het o zo heerlijk is om dat wat fijn voelt te delen. Omdat de wereld er een stukje lichter, zachter en mooier van wordt.
Dus. Voel je het, deel het dan. Laat het stromen. Meteen. Schenk je glimlach aan de eerste de beste. En mocht het nou eens tegenzitten bij jou, laat je hoofd dan niet hangen maar let goed op. Want wie weet valt een warme blik van een volstrekt vreemde je ten deel, die je zomaar uit je sombere of bozige bui trekt. En zo lééft het voort. Iedere dag opnieuw in het klein en al die vele kleine beetjes... maken het groot.

In mijn praktijk 'Puur op gevoel' en in mijn workshops 'Puur jij' begeleid ik mensen die (meer) in contact willen komen met het gevoel, zodat er ervaren van binnenuit ontstaat. Dat werkt heel bevrijdend, zorgt voor inzichten en maakt dat je gaat leven vanuit wie je ten diepste bent. Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intakegesprek.


Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief.

Dit artikel is ook verschenen op Nieuwetijdskind.com.

Als je glimlacht gaat het beter

Ik buig voorover en probeer met gestrekte benen mijn neus tegen mijn knieën te duwen. Mijn hamstrings protesteren. Zweet druipt van mijn hoofd en maakt stipjes op mijn yogamat. Ik produceer een diepe inademing achter in mijn keel als ik weer overeind kom. Nu liggen er drupjes over mijn hele mat. Ondertussen wring ik mezelf rustig maar vastberaden in de volgende houding. Ik voel hoe het zweet stroompjes vormt op mijn rug. “Het is nu 39 graden in de ruimte” zegt de yogaleraar. “En van deze houding ga je extra zweten. Maar als je lacht gaat het makkelijker.”

Ik sta in de kleedkamer. Gedoucht en in droge kleren gestoken. Ha fijn. In de spiegel zie ik dat mijn wangen van knalrood hun weg weer vinden naar rood. Het zweet heb ik door het doucheputje gespoeld. Alle gedachten waar ik geen zin in had ook. ‘Als je lacht gaat het makkelijker.’ Deze zin heeft zich blijkbaar aan de binnenkant van mijn hoofd vastgeplakt en is niet meegegaan met het water.

Als ik de auto geparkeerd heb probeer ik het nog eens: lachen naar mezelf. Want het helpt me wel bij mijn ongemak als ik zowat barst van de hitte in een uitdagende pose. Rustig krul ik mijn mondhoeken wat omhoog in een glimlach en laat de rest van mijn gezicht ook meedoen. Als ik bij mijn ogen kom en ze sluit gaat het gevoel regelrecht naar binnen. Als een idioot zit ik naar mezelf te glimlachen in de auto. Een zachtheid overkomt me. Een gelukkig gevoel stroomt door mijn lijf en zelfs om me heen. Het is stil, zacht en rustig. Geluk. Niet zo uitbundig of luidruchtig zoals plezier of vrolijkheid. ‘Geluk is een toestand van innerlijke voldoening die je op gang brengt door van jezelf te houden’ schrijft Griet op de Beeck in één van haar boeken.

Daar zitten twee heel belangrijke dingen in. Die ik steenvast tegenkom tijdens de coachtrajecten in mijn praktijk en in mijn eigen leven. Het zijn:

1. Het begint bij jezelf.
2. Heb jezelf lief. (Eigenlijk vind ik dat ook een soort eerste, want vanuit daar kan je werkelijk houden van anderen.)

Ik laat het indalen. Hoe vaak zoek ik houvast, liefde en goedkeuring buiten mezelf? Dat ik me gelukkig voel als een ander mij graag ziet of zegt dat ik iets goed hebt gedaan? Me vul met het gevoel dat een ander om mij geeft? Soms? Of iedere dag? Allemaal doen we dat in meer of mindere mate. Jij. Ik ook. Een diep verlangen van veel mensen is om gezien of gehoord te worden. Door anderen.

En door jezelf?

Tja. Zie ik mezelf graag? Als ik om liefde vraag bij anderen om daarmee van mezelf te kunnen houden en gelukkig voelen, dan doe ik mezelf toch tekort! Volgens mij doen mensen dat omdat ze niet volledig zichzelf durven zijn. Omdat er angsten zijn, weerstand leeft of pijnlijke emoties die we liever weg stoppen. Hup, onder het tapijt ermee. Als je ze niet ziet, zijn ze er niet. Echt? Als ik nare dingen die diep in mij zitten omzeil en het vinden van geluk buiten mezelf leg, dan maak ik mezelf daarmee afhankelijk van anderen. Ben ik mezelf ontrouw en daar word ik niet gelukkiger van. Terwijl ik alle liefde en geluk die ik nodig heb zelf heel dichtbij me draag. Voorbij al mijn angsten en ongemakken.

De reis die ik hierboven beschrijf heb ik talloze keren gemaakt. Ja, lastig misschien maar niet onmogelijk: naar jezelf durven kijken en naar het leven dat je leidt. Vraag jezelf eens af of het goed is zo of dat er dingen beter kunnen. In je relatie, in je werk, in je omgang anderen, in jezelf… En durf toe te geven als er dingen knellen en beter kunnen. Weet ook dat de meest veilige basis in jou besloten ligt. Je bent veilig als je eerlijk naar jezelf kijkt, naar de deuken of littekens die je eventueel hebt opgelopen in je leven. Het gaat er in het leven niet om te lijden. Het gaat erom een fijn en eigen leven te leiden.

Kijk zuiver naar jezelf en vraag je af waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Doe je het voor jezelf of voor iemand anders? Voor de buitenwereld? Je hoeft niet voor anderen te zorgen of hun verantwoordelijkheden op je te nemen. Ga staan voor wie jij bent, geef uitdrukking aan je gevoelens en daarmee aan jezelf. Het mooie is dat als je dat doet, je daarmee ook ruimte geeft aan de ander. Zodat die ook kan gaan staan en verantwoordelijkheid nemen voor wie hij of zij is.

Durf je gevoelens te uiten en leef vanuit je authenticiteit. Bouw je leven niet op fundamenten van buiten jezelf. Wat je is aangedaan. Hoe anderen zijn. Wat anderen van je denken. Hoe het hoort of hoe je ouders je willen zien. Wat wil JIJ? Wat zijn jouw verlangens? Wat voelt goed voor jou en past jou? Ik geloof erin dat mensen mogen leren naar zichzelf te luisteren, dat is beter dan naar anderen. Heb aandacht voor je (emotionele) behoeftes, uit ze en heet jezelf welkom zoals je bent. Je hebt jouw leven zelf in handen, je brengt zelf geluk op gang. Een ander kan dat niet voor je doen.

Jij. Kan. Dat. Helemaal. Zelf.

Je mag kiezen voor verandering als dat nodig is. Werk ervoor, met zachtheid en mededogen. Omdat de liefde voor jezelf zo groot is. Omdat je weet dat diep van binnen in jou het echte geluk ligt. Er bestaat niet zoiets als een perfect leven. Maar wel een fijn leven. Als je zelf gelukkig bent, dan straal je dat ook uit naar mensen in je omgeving. En voed je hen op een natuurlijke manier in wat zij nodig hebben terwijl jij dicht bij jezelf blijft. En zo is de cirkel rond. Jij bent dan de druppel in het water die kringen maakt, naar buiten toe. Dat doe je van binnenuit en dan gaat het helemaal vanzelf. Zo simpel is het.

Houd van je leven. Houd van jezelf. Kijk je demonen aan. Leef goed. Droom groots.
En zit het even tegen of is het pittig? Glimlach dan naar jezelf, want dan gaat het makkelijker.
En wordt alles net weer wat beter. Niet perfect.

Beter.

In mijn praktijk Puur op gevoel en in mijn workshops begeleid ik mensen die minder in het hoofd willen zitten en contact willen maken met het gevoel. Dat werkt heel bevrijdend en zorgt voor inzichten en beweging.  Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intakegesprek.

Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Stuur me dan een mail via info@puuropgevoel.nu.

Geduld is een vorm van liefde

Emoties. Ja, die kennen we allemaal. Iedereen die zich wel eens op het pad heeft begeven van innerlijke groei, weet van het belang van emoties. Dat je ze beter niet onderdrukt enzo. Dat je ze toe mag laten, dat ze je helpen om te laten zien en voelen waar het knelt. Zeker, zeker. Heel mooi. Maar. Hoe je dat precies doet is niet altijd even duidelijk. En dan heb ik het nog niet over makkelijk.

Eerst wil ik het onderscheid maken tussen emoties en gevoelens. Nee, dat is niet hetzelfde. Emoties (en dan heb ik het over de minder fijne) zijn eigenlijk tekenen van onbegrip. Wat gebeurt er als iemand je kwetst? Je voelt wellicht een vlaag van verdriet of boosheid door je heen trekken. Je kan dat goed voelen in je lichaam: op bepaalde plaatsen verkrampt je lijf. Dat fysieke ineenkrimpen is een reactie op iets dat je niet begrijpt. Er komt een energie op je af die je niet kunt plaatsen, die botst met de jouwe en die je wellicht niet gerechtvaardigd acht. Die botsing en het onbegrip ontlaad je in de emotie. Jep, je bent boos!

Een emotie is dus een explosie van onbegrip. Het heeft iets heftigs in zich. Een emotie kan je helemaal in beslag nemen en je daarmee wegtrekken van je centrum, van je hart. Het brengt je eigenlijk buiten jezelf. Je ervaart een gebrek aan innerlijke helderheid; je gevoelens. Emoties zijn als wolken voor de heldere zon.

Gevoelens daarentegen neem je heel anders waar. Ze zijn subtieler en stiller van aard. Zachte fluisteringen, diep innerlijk weten of een plotseling intuïtief handelen. Gevoelens brengen je dichter naar en dieper in je centrum, ze hebben met je intuïtie te maken. Iedereen heeft intuïtie, alleen is het bij velen van ons wat zoekgeraakt. Toch hebben we allemaal ervaringen met het ‘onderbuikgevoel’. Je weet niet waarom, je kunt het niet uitleggen maar het wás zo. Het klopte. Gevoelens ontstaan binnen in je en lijken uit het niets te komen. Emoties daarentegen hebben vaak een aanleiding of trigger buiten je. Ze dragen onmacht in zich, wat ligt in het feit dat je je slachtoffer voelt van iets dat jou wordt aangedaan.

Nou lijkt het misschien of ik wil zeggen dat emoties ‘fout’ zijn en gevoelens ‘goed. Nee hoor. Want zonder emoties kunnen er geen gevoelens zijn. Ze horen bij elkaar, net als goed en fout. Het één kan niet bestaan zonder het ander. Je hebt ze allebei nodig, het gaat erom een punt te vinden in jezelf waarin je noch te ver schiet in je emoties, noch deze onderdrukt. Dan kan er ruimte ontstaan voor stilte. En in die stilte en rust kunnen gevoelens naar boven komen.

Maar. Hoe kan je omgaan met emoties? Allereerst: wees je ervan bewust dat ze een belangrijk deel uitmaken van jou. Ze verdienen je respect en aanvaarding. Zie een emotie als iets wat bij je komt om gezien te worden. Ga er niet vol in maar kijk er met bewustzijn van een afstand naar. Stop het niet weg, maar verheerlijk het ook niet. Nodig het uit er volledig te zijn, zonder jezelf erin te verliezen. Bijvoorbeeld die boosheid. Ervaar deze energie in je lichaam, terwijl je ernaar blijft kijken en waarneemt wat er in je lichaam gebeurt. Wat je doet is de emotie (ontstaan uit onbegrip – Waarom gebeurt dit? Waar heb ik dit aan verdiend?) omringen met bewustzijn, met begrip.

En dan hoor ik mensen zeggen: ‘Ik weet dat ik met onverwerkte emoties zit, ik ken de oorzaken, ik ben me ervan bewust maar het gáát maar niet weg!’ Tja. In dat geval is er toch een subtiel verzet tegen de emotie. Zolang je dat doet ben je in oorlog, een gevecht met jezelf. En zal de emotie zich op allerlei manieren verzetten. Maar weet je, uiteindelijk win je het niet. De emotie zal zich vastzetten in je lichaam en opduiken in de vorm van fysieke pijn of depressie. In je lichaam wordt het allemaal vastgehouden. Met een vorm van bewegen (yoga, dans) kan je je lichaam voelen en daarmee vind je de toegangspoort tot vastzittende emoties.

Terug naar omgaan met emoties. Hoe ik daar zelf mee omga. Laat ik je een voorbeeld geven dat uit mijn leven is gegrepen! Onze jonge kinderen zijn om de beurt ziek en dat hakt in op mijn nachtrust. Met wallen tot op mijn knieën sleep ik me door de dagen heen. De kids zitten ook niet lekker in hun vel (iets met spiegelen) en tegen het eind van een middag heb ik het helemaal gehad. Ik word zo boos en val uit tegen ze. Op dat moment kan ik mijn kinderen de schuld geven dat ze zo vervelend zijn. Maar het zit ‘m niet mijn kinderen. IK ben moe. IK ben boos. Op het moment dat ik de boosheid naar mezelf toehaal en ernaar kijk, kan ik de boosheid omhullen met begrip, waardoor het afneemt. Ik heb een vet slaaptekort en dat voel ik nog steeds maar het verzet tegen de moeheid en de boosheid eromheen kan afnemen. Het gedrag van de kinderen, de oorzaak van mijn boosheid, doet er nu niet meer toe. Ik verschuif mijn aandacht van buiten naar binnen waarmee ik verantwoordelijkheid neem voor mijn emotie. Ik keer daarmee puur naar binnen en zeg ‘Oke, dit is mijn reactie, ik begrijp het. Ik begrijp dat ik me voel zoals ik me voel.’

Je op zo’n manier begripvol en liefdevol toebuigen naar jezelf, maakt zo heerlijk vrij. Je laat de buitenwereld los en legt de verantwoordelijkheid bij jezelf. Je geeft toe: ‘IK voel me zo, IK kies ervoor om zo te reageren en IK kan daar iets aan doen’. De kern van innerlijke groei is dat je niets onderdrukt, maar dat je er de verantwoordelijkheid voor neemt. JIJ en jij alleen hebt zeggenschap over je emoties. Het is tegelijkertijd een vorm van nederigheid: jezelf heel eerlijk in de ogen zien, ook op je minder mooie momenten. Er is zachtheid en liefde nodig voor deze zelfacceptatie. Je begrijpt jezelf, je vergeeft jezelf.

Uiteindelijk is het heel eenvoudig: het gaat om liefde voor jezelf, in je hart. Alles daarvoor zit al in jezelf en staat tot je beschikking. Ja echt. Misschien vind je niet direct jouw ‘knop’ tot zelfacceptatie. Wordt dan niet boos op jezelf :-) maar blijf rustig proberen en wees geduldig met jezelf. Want geduld… is ook een vorm van liefde.

In mijn praktijk 'Puur op gevoel' en in mijn workshops lichaamswerk met het gevoel van de tango, begeleid ik mensen in het (her)ontdekken van hun gevoel en hart. Waarmee wensen bovenkomen, blokkades overwonnen worden en mensen ontdekken wie ze werkelijk zijn en wat ze willen doen. Dat werkt heel bevrijdend en zorgt voor inzichten en beweging.  Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intake gesprek.


Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Stuur me dan een mail via info@puuropgevoel.nu.

Burn-out in cadeauverpakking

Een aantal jaar geleden kreeg ik voor de derde keer in mijn leven een krachtig signaal van mijn lichaam; het kraakte, het piepte en was zo ongelofelijk moe. Ik sleepte me door de dagen heen en was – op zijn zachtst gezegd – helemaal niet blij met mezelf. Een ‘bijna burn-out’ zo luidde de diagnose van de arts die ik glazig aan zat te staren. Wat? Niet te geloven… alweer! Los van alle dingen die daaraan ten grondslag lagen (lees mijn verhaal) was ik ook het contact met mezelf wel aardig verloren. Ik had vooral mijn hoofd gevolgd en mijn hart steeds dieper ingegraven.

Steeds bewuster ging ik om me heen kijken en zag (en zie nog steeds) dat veel van de wereld waarin wij leven gekenmerkt wordt door machtsdenken, prestatiedrang en angst. We zitten veel in ons hoofd en dan blijft er niet zo veel ruimte over voor hart gedragen zaken. Het is dus ook zo gek niet dat veel mensen in hun leven een gebrek aan zin en betekenis ervaren. Het contact met het gevoel kwijt zijn. En alsmaar doordraven. Het zo druk hebben met alles dat ‘moet’. Van wie en vóór wie eigenlijk? Maar er is ook een manier om de andere kant van de medaille te laten glanzen. Door op zoek te gaan naar innerlijke drijfveren en minder gericht te zijn op het uiterlijke. Succes, materiële zaken, een goede baan en rijkdom leiden namelijk niet tot diep geluk en het gevoel van vervulling. Vervulling ontstaat wél als je het omdraait. Jouw eigen energie laten stromen in de materiële werkelijkheid om je heen. Dát maakt je blij van binnen, warm en laat je stralen.

In jezelf heb je de beschikking over mannelijke en vrouwelijke energie. Iedereen heeft dat of je nu vrouw of man bent. Mannelijke energie zorgt ervoor dat je je manifesteert in de buitenwereld. Het gaat over grenzen stellen, vorm, daadkracht, je ‘ik’ laten zien. Vrouwelijke energie gaat meer naar binnen, naar het gevoel. Het is zachter, vloeiend en ontvankelijk. Deze energie gaat over je innerlijke belevingswereld, gevoelsstromen en inspiratie die binnen in jou zit en nog niet naar buiten komt; nog geen vorm heeft. In onze westerse wereld leven we vooral vanuit de mannelijke energie. Wat we daarbij vergeten is het belangrijkste: je hebt beide energieën nodig voor evenwicht. Want de combinatie van de vrouwelijke en mannelijke energie maakt dat je vanuit je gevoel laat zien wie je bent en daarnaar handelt.

Die balans vinden is voor velen van ons de uitdaging. Een hele uitdaging soms. Is er een overschot aan het één dan wordt de ander onderdrukt en ervaar je disbalans in je leven. Dat kan je zoveel energie kosten dat je opgebrand raakt. Laat ik het eens uitvergroten. Richt je je vooral op wat anderen van je vinden (of wat je denkt dat ze van je vinden) en doe je niet wat je eigen gevoel je ingeeft, dan leef je vooral vanuit je mannelijke energie. Eigenlijk leef je dan vanuit onzekerheid en probeer je je gedrag zo te beheersen dat je voldoet aan de eisen van een ander. Controle, controle, controle. De buitenkant is heer en meester. Maar in hoeverre ben je dan nog in contact met wat je echt wilt? Wie je eigenlijk bent? De binnenkant? Je probeert door te presteren en succesvol te zijn (als het kan de beste van allemaal) je leven te controleren. Ah, daar is ie weer. Een gespannen en energie slurpend proces.

Het tegenovergestelde kan natuurlijk ook. In plaats van kracht en controle ontstaat dan een zwakke en uitgeputte energie. Je zit dan vooral in je vrouwelijke energie. Dingen zijn je snel teveel. Je reageert sensitief op prikkels en je grenzen… ja, waar liggen je grenzen eigenlijk? ‘Nee’ zeggen komt je mond maar lastig uit, je leeft je met groot gemak in in de stemmingen van anderen en kunt ook zomaar in je eigen gevoelens of stemmingen verzinken en de weg wat kwijtraken. Je voelt je onmachtig om jezelf neer te zetten in de ‘grote boze’ buitenwereld. Je komt niet voor jezelf op of je voelt je misschien droevig, melancholisch of depressief.

Samenwerking dus. Want de natuurlijk vloeiende vrouwelijke energie (zijn) heeft een anker nodig in de stevige mannelijke energie (doen), het eigen ‘ik’. Ze zijn allebei even belangrijk en verhouden zich gelijkwaardig en aanvullend ten opzichte van elkaar. Voel je je veilig en stevig geaard door voldoende mannelijke energie dan kan je de zachtheid van je hart openen en je vrouwelijke energie laten stromen. Je verbindt dan je hart met je denken en doen. Zodat je evenwichtig en ‘heel’ je leven kunt leven.

Ik had een paar jaar geleden de neiging om al mijn ideeën en plannen direct om te zetten in handelen en daarmee had ik het onmogelijk druk. Mijn leven gaf ik vorm voornamelijk vanuit een mannelijke energie en daarmee stevende ik regelrecht af op mijn derde crisis. Het openbaarde zich in die ‘bijna burn-out’ waarvan ik me nu realiseer dat het een waar geschenk was. Een kans om mezelf meer te verbinden met mijn vrouwelijke energie. Uit de drukte te stappen en mijn persoonlijke stroom te volgen. Dat maakt dat ik mezelf nu meer tijd geef om te luisteren naar mijn innerlijke processen, mijn gevoel en mijn hart en het volgen van het natuurlijk ritme daarvan. Een ritme dat zich niet laat afdwingen door het heen en weer springen van de gedachten in mijn hoofd maar als vanzelf steeds concreter wordt en zich dan schijnbaar als vanzelf aan mij ontvouwt. Zo leef ik nu vanuit mijn hart, draag het uit en ontstaan er prachtige dingen in mijn eigen leven maar ook in de levens om mij heen.

Mocht het jou nou overkomen dat je tegenover een arts of therapeut zit en je de diagnose ‘burn-out’, hoort uitspreken, vraag dan of het mooi ingepakt kan worden, in een glanzend cadeaupapiertje met een strik eromheen. Je hebt namelijk zojuist een schitterend cadeau ontvangen.

***

Er zijn talloze manieren om te voelen waar je bent; meer in ‘doen’ (mannelijke energie) of meer in ‘zijn’ (vrouwelijke energie). Deze oefening om contact te maken met je hart (naar binnen te keren) kan je uitvoeren op dit moment. Ga rustig zitten en adem drie keer in en uit. Wrijf je handen over elkaar zodat ze warm en energiek aanvoelen. Plaats dan je rechter handpalm over het centrum van je borst en je linker hand op de rechter. Sluit je ogen en voel de plek onder je handen warm en gloeiend. Vol energie. Adem naar die plek toe, naar je hart. Herhaal het wrijven in je handen wellicht nog een keer. Kijk dan eens of er iets in je opkomt. Het eerste wat in je gedachten komt is precies goed zoals het is. Zonder dat je daar een oordeel aan verbindt. Blijf even rustig zo zitten en open je ogen weer op jouw eigen tempo.

In mijn praktijk 'Puur op gevoel' en in mijn workshops begeleid ik mensen die minder in het hoofd willen zitten en contact willen maken met het gevoel. Dat werkt heel bevrijdend en zorgt voor inzichten en beweging.  Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een vrijblijvend intake gesprek.


Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Stuur me dan een mail via info@puuropgevoel.nu.