Chocoladetaart met noten

Deze heerlijke chocoladetaart met krokante bodem maak je als je eens een keertje uit wilt pakken. Niet om wekelijks te eten! Tip: hij vult goed, kleine punten snijden dus. ;-)

Ingrediënten
Voor het deeg
125 g zachte roomboter in kleine stukjes
125 g kokosbloesemsuiker (zie mijn blog wat het is en waar je het koopt)
250 g biologische bloem
2 eieren gesplitst (eiwit wordt niet gebruikt)

Voor de vulling
150 g walnoten
4 el honing
200 g pure chocolade
100 g boter
250 g slagroom
2 el kokosbloesemsuiker

eventueel voor de afwerking: hazelnoten of walnoten (handvol)
als je de hazelnoten wilt karamelliseren dan heb je nog 100 g suiker en 2 el water nodig.

Extra nodig
lage taartvorm (28 cm doorsnede)
steunvulling (bakparels of gedroogde peulvruchten of gedroogde spliterwten)
bakpapier

Bereiden
Doe de boter en de kokosbloesemsuiker in een kom en meng door elkaar. Meng de bloem erdoor en kneed met koele handen tot een kruimelig deeg. Voeg de dooiers en 1 el ijskoud water toe en kneed snel tot een deeg. Maak een bal en verpak het deeg in huishoudfolie. Leg 1 uur in de koelkast te rusten.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Bestuif het werkblad met bloem en rol het deeg uit tot een ronde lap die net iets groter is dan de bakvorm. Het deeg breekt snel, maak het dus niet te dun. Bekleed de ingevette bakvorm met het deeg. Leg een ruim vel bakpapier over het deeg en vul met steunvulling. Bak de taart blind in circa 10 minuten in het midden van de oven. Dan wordt ie lekker krokant. Verwijder de steunvulling en bak nog circa 10 minuten mooi goudbruin. Laat de taartbodem afkoelen op een rooster.

Verlaag de temperatuur van de oven naar 175 graden en rooster de walnoten op de bakplaat in circa 7-9 minuten tot ze net gekleurd zijn. Hak de walnoten grof, doe ze in een kom en meng de honing erdoor. Verdeel dit mengsel over de bodem van de taart. Doe de chocolade met de boter in een kom en laat ze rustig au bain marie smelten. Blijf goed roeren en laat het mengsel afkoelen tot het nog vloeibaar is. Sla de room stijf met de suiker en spatel deze door het afgekoelde chocolademengsel.

Verdeel de crème over de bodem en laat 10 minuten afkoelen.
Laat de taart nog circa 2 uur opstijven in de koelkast.

Zo is de taart al heerlijk. Je kan als je wilt de taart garneren met hazelnoten of walnoten.
In dit geval heb ik de hazelnoten gekaramelliseerd.
Ga als volgt te werk: doe de 100 g suiker en 2 el water in een pan met dikke bodem. Breng op middelhoog vuur aan de kook. Is de suiker helemaal gesmolten, laat op hoog vuur 3 minuten doorkoken zonder roeren! Niet langer want dan verbrand de karamel. Voeg de hazelnoten toe en haal de pan van het vuur. Roer met een houten lepel tot de karamel om de noten hard wordt. Dat duurt ongeveer 15 minuten. Stort de noten op een met bakpapier beklede bakplaat en laat afkoelen.

Blij

Je partner kan het, of je collega of goede vriend(in). Maar geen grotere spiegels in de wereld dan je eigen kinderen. Soms is dat prachtig of heel grappig. Als ik onze dochter zie telefoneren bijvoorbeeld en daarin exact mezelf zie. Compleet met de intonatie van haar woorden en haar bewegingen. Ze gaat zelfs tegen een muur aan hangen en slaat haar ene been voor het andere. Precies zoals ik dat doe. Toch is spiegelen niet altijd even leuk. Ook je minder gezellige gedrag krijg je dubbel en dwars terug. Auw, dat doet zeer.

Onze kinderen luisteren niet altijd. Dat hoort erbij, ze zijn de eigen wil aan het ontdekken en stribbelen geregeld tegen. Ieder gezin kent zijn regels en zo ook het onze. Bij ons thuis slaan, schoppen, bijten en gooien we niet. Als we aan tafel zitten blijven we ook zitten en ligt er geen speelgoed naast het bord. En kleine zusjes duwen we niet om. Dat zijn er een paar. Vrij normale regels vinden wij. Als ze niet luisteren blijven we rustig, tellen tot 3, zetten we ze voor een time-out op de gang, geven we hen de kans om toch uit zichzelf 'sorry' te zeggen of terug aan tafel te komen. .... Dat is de theorie. De praktijk is weerbarstiger en ineens slaan je stoppen door. Omdat je zelf moe bent. Of gewoon omdat het genoeg geweest. Je schiet uit je slof. Het kan zomaar zijn dat je kind jouw gedrag spiegelt en precies hetzelfde doet. Jouw schattige mini-me koppelt haarfijn terug wie je bent. In mijn geval iemand die 8 uur slaap per nacht nodig heeft. Voor je het weet beland je in een strijd met je kind en is het lastig het tij te keren. Je kán op die momenten bedenken dat het prachtig is dat je kind zich van zijn meest pure kant laat zien. Een compliment voor jezelf. Want je volle emotie tonen doe je alleen maar als je je 100% veilig voelt. Da's een mooie opsteker; met die veilige hechting zit het wel goed!

Maar toch, die strijd is helemaal niet fijn. Wil je niet. Het is me gebeurd dat ik tegen mijn zoon stond te schreeuwen dat hij zijn schoenen en jas aan moest doen. Omdat we eerst ruim op tijd waren en ik het al honderd keer aardig gezegd had en omdat we nu veeeel te laat waren en niet op tijd op school zouden zijn. Uiteraard was het effect averechts. Hij liet zich dramatisch brullend op de grond vallen. Ineens was hij niet capabel meer zijn eigen schoenen aan te doen en gooide in alle onhandigheid ook nog zijn beker met appelsap om. Over ons witte wollen kleed. (Tip voor alle aanstaande ouders: niet doen. Een wit kleed kopen. Geldt eigenlijk voor al je stoffen meubilair. Geen wit.) Had ik de situatie aangepakt met een geinig spelletje of met een grappige opmerking dan was bij mij de haast gedaald, de rust teruggekeerd en had hij zonder pardon zijn schoenen en jas aangetrokken. Met een lach op zijn gezicht en een liefdevolle knuffel van mij. Heel zen. En daarom - als ik 10 minuten later zwoegend op de fiets zit met flinke tegenwind en mokkend kind achterop - ga ik bij mezelf na waarom ik me eigenlijk zo druk maak over dat op tijd komen. Een keer te laat is helemaal niet zo erg.


Jongens brullen als ze iets niet willen. Met de komst van Kiki weten we ook wat meisjes doen om hun weerstand duidelijk te maken. Ze gillen. In ons gezin staat dit fenomeen bekend als 'de sirene van Kiki'. Als die afgaat houden wij collectief de handen voor onze oren. Zijn we in een publieke ruimte, dan sterft het geroezemoes om ons heen uit en draaien alle hoofden om naar ons. Uit totale onhandigheid lachen wij dan schaapachtig naar elkaar en doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Mja, ze wil haar slab niet om. En nee, dat is niet handig als je ijs gaat eten. In zo'n geval is het slim om je opvoedkundige wil eens los te laten. En toe te geven aan dat wat je kind wil. "Prima schat, klieder er maar lekker op los. Daar hebben we de wasmachine voor". Werkt goed en het levert bovendien prachtige foto's op.

Zit je niet lekker in je vel dan zal je merken dat je kinderen al snel niet meer willen meewerken. Ze voelen jouw stemming aan en... spiegelen. Niet lekker in je vel zitten begint bij jezelf. Vaak zie ik mensen alles buiten zichzelf aanwijzen als oorzaak. Het ligt aan de baan, de werkgever, het huis, de relatie of de vriendenkring. De gedachte is: "Als ik daar iets aan verander, dan wordt het beter en voel ik me beter." Iets aan je omgeving veranderen kan - en even brengt het de verlichting en zelfs het gelukkige gevoel waarnaar je zocht. Alleen, het houdt niet aan. Want daar zit het 'm niet. Het gras aan de overkant is altijd groener. Hoe is het met jouw gras? Zit je zelf niet lekker in je vel, kijk dan eens eerlijk naar jezelf. Keer naar binnen en voel. Wat zit je dwars? Wat kost energie? Het kan iets kleins zijn. Of iets groots. Als je daarmee aan de slag gaat zal je zien dat je meer rust krijgt. Gelukkiger wordt. Je ontdekt wellicht dat je huis eigenlijk best fijn is. Of je partner een geweldig mens. En misschien neem je dan alsnog afscheid van iets. Prima. Maar dan doe je dat omdat het niet (meer) bij je past. Vanuit een eigen wens, vanuit jou. 

Met de komst van onze kinderen heb ik al heel veel geleerd over mezelf. In veel spiegeltjes gekeken en er wat mee gedaan. Het maakt mij een completer mens. En daar wordt ik dan weer heel blij van.

Goedgevulde appeltaart

Het bakken van deze taart was de aanleiding voor het starten van mijn blog. Daarom mag dit recept zeker niet ontbreken. Een simpele appeltaart misschien, maar gewoon heel erg lekker!

Ingrediënten

Voor het deeg
300 g biologische bloem
100 g kokosbloesemsuiker (of oerzoet)
1/2 theelepel zout
200 g koude roomboter (en gebruik een klein beetje om de vorm in te vetten)
1 ei
2 eetlepels ijskoud water

Voor de vulling
1200 g zoetzure appels (goudrenetten of santana of elstar. Of alles door elkaar, ook erg lekker!)
75 ml ahornsiroop
2 theelepels gemalen kaneel
100 g gewelde rozijnen
100 g paneermeel
1 ei (om te bestrijken)

Extra nodig
Springvorm circa 26 cm doorsnede

Bereiden
Zeef de bloem boven een kom en voeg de suiker en het zout toe. Snijd de boter in blokjes en voeg ze toe aan de bloem. Voeg het ei en het water toe en kneed met koude handen het deeg. Verpak het deeg in huishoudfolie en laat het minimaal 30 min. in de koelkast rusten. Langer mag!

Verwarm de oven voor op 180 graden. Schil de appels, snijd ze in dunne stukjes en verwijder de klokhuizen. Meng de appelstukjes met de ahornsiroop, kaneel en de goed uitgelekte gewelde rozijnen.

Haal het deeg uit de koelkast, kneed het los en rol 2/3 van het deeg uit tot een ronde lap. Laat het deeg niet te warm worden, want dan breekt het te snel. Bekleed de bodem en de rand van de ingevette springvorm met het deeg. Strooi eerst paneermeel over de deegbodem en verdeel dan de appelvulling erover. Druk de appelvulling goed aan.

Rol de rest van het deeg uit tot een dunne lap. Snijd lange repen van circa 1 cm breed en leg ze kruislings op de taart. Klop het ei los en bestrijk de bovenkant van de taart ermee.

Bak de taart in de oven in circa 1 uur goudbruin en gaar. Laat de taart in de vorm afkoelen. Niet helemaal, want niet is zo lekker dan warme appeltaart! Ook heerlijk met geklopte slagroom - kan je ook maken met kokosbloesemsuiker!

Mocht je willen weten wat kokosbloesemsuiker is en waar je het koopt, kijk dan even op deze blog.

Best gezonde kruidkoek met noten

Deze kruidkoek is erg lekker en helemaal niet zo ongezond. Je draait 'm zo in elkaar en smullen maar. Met dank aan mijn lieve vriendin Anne-Sophie voor het recept!

Ingrediënten
150 gram kokosbloesemsuiker (of oerzoet of rietsuiker)
100 gram havermout
150 gram speltbloem
1 el koekkruiden
250 gram rozijnen
250 gram walnoten
2 tl wijnsteen bakpoeder
1 ei
2 dl amandelmelk of karnemelk
sesamzaad (voor bovenop)
beetje boter om de vorm in te vetten

Extra nodig
Bakvorm van circa 26 cm doorsnede
Grote kom of schaal

Bereiden
Verwarm de oven voor op 100 graden.

Voeg alle droge delen bij elkaar in een grote kom of schaal en roer ze door elkaar. Mix het ei en de melk door het mengsel. Beboter de bakvorm en doe het mengsel in de vorm. Aandrukken met de bolle kant van een lepel. Sesamzaad erover strooien.

Bak de taart in 20 minuten op 100 graden. Zet daarna de oven op 150 graden en bak de koek in nog ongeveer 1 uur af.

Nou, wat zei ik? Makkelijk toch?
Eet smakelijk!

En ik heb ja gezegd

Nadat ik durfde toe te geven dat ik mijn buurman toch wel meer dan leuk vond, gebeurde het op een mooie avond in oktober. Onze eerste kus. In onze prille relatie spraken we twee dingen al snel uit. We wilden graag kinderen en trouwen. Ooit. Als het ons gegund zou zijn. De volgorde lieten we ongedefinieerd.

Na een paar jaartjes met twee waren we toch ineens snel met drie en toen ook best wel weer snel met vier. Een prachtig gezinnetje. Het aanzoek was nog niet langs gekomen, en stiekem begon het me toch wel een beetje dwars te zitten. We zouden toch? Hadden we toch afgesproken? Het steenvaste antwoord van mijn lief: heb geduld. Het gaat een keer gebeuren. Echt. Deze zomer nog tijdens onze o zo romantische vakantie aan zee heb ik het nog eens gepolst. Of hij écht van plan was me een keer te vragen. Een heel robuust 'ja' volgde. Ik was gerustgesteld.

De drukke periode van kerst brak aan. In de familie kennen we een traditie van klein vermaak tussen de kerstgangen door. Mijn lief heeft al eens een mooie compilatie gemaakt van oude geluidloze 8mm filmpjes, die hij had laten digitaliseren. Zo leuk om terug te gaan in de tijd... Kortom, het was een geweldig succes. Dit jaar ging hij dat weer doen. Heel druk was hij ermee. Een boel stress kwam erbij kijken. Ik sloeg het gade en liet hem begaan. Het is ook veel werk. En belangrijk voor hem.

Eerste kerstdag. Onze dochter sliep langer dan normaal - zal je altijd zien - maar uiteindelijk zaten we gezellig aan de borrel. Heel ontspannen. Ik wel. Hij niet. Alles voor het filmpje was meegesleept: laptop, beamer, luidspreker. Met de koffie nog maar net achter de kiezen en het eerste wijntje voor onze neuzen kondigde manlief aan dat hij het filmpje ging opstarten. Installatie opgebouwd en iedereen er omheen gemobiliseerd. De amuses moesten maar even wachten!

Prachtig was het, om op mooie muziek die oude beelden weer te zien. Marcel was ik inmiddels al een tijdje kwijt. Ging alles goed met hem? Ik begon me lichtelijk zorgen te maken. Was het hem teveel geworden? 'Nee hoor, niks aan de hand' verzekerde mijn zwager me, die al sinds het begin van het filmpje alles aan het vastleggen was met onze videocamera.

Toen waren de oude filmpjes afgelopen. En kwam mijn lief in beeld. Met een heel verhaal over hoe we elkaar ontmoet hadden en onze eerste kus. En alles wat daarop gevolgd was. Mijn zwager had de camera inmiddels niet meer op de familie gericht maar ingezoomd op mij. Continue. Vanaf de eerste seconde begreep ik dat ik naar mijn eigen huwelijksaanzoek zat te kijken. Wel twintig minuten duurde het filmpje en kwamen naast mijn schat ook onze halve vriendenkring en familie voorbij, die allemaal getuigden dat wij toch echt wel voor elkaar bestemd zijn. Voor mij voelde die twintig minuten aan als een uur en mijn hart zat zo ongeveer in mijn keel. Ooooh... het ging gewoon gebeuren!

Toen het dan bijna zover moest zijn (het kon toch echt niet veel langer meer duren?) stapten als verrassing mijn moeder en haar vriend de kamer binnen. Geweldig. Op instructie van de master van de film moest daarna iedereen in een haag gaan staan, met aan het einde ikzelf met onze lieve kindjes naast me. Toen ging de deur open, de muziek waarop we die eerste kus hebben uitgewisseld speelde en daar stond hij dan. Mijn man (oh nee, vriend). In smoking met zeer hoog 007-gehalte. Wauw, hij zag er fantastisch uit. Vanaf dat moment was het verspilde moeite om mijn knikkende knieën in bedwang te houden en liet ik mijn tranen de vrije loop. Ik geloof niet dat ik eerder mijn hart zo snel heb voelen kloppen. Hij liep naar me toe, knielde, kon er nog net wat woorden uitpersen en vroeg me toen ten huwelijk. Met de hele familie in tranen erbij.

Ik heb ja gezegd.

Kerstboom versieren

Ja! Bijna is het zover. Na alle Sinterklaasdrukte vind ik de kerstsfeer een weldadige afwisseling. Het is zo kneuterig gezellig; overal lampjes in bomen en struiken en stralende kerststerren achter menig raam. Ze verlichten de toch wel heel donkere dagen. Nou laat ik zelf geen moment onbenut om kaarsjes aan te steken - in alle seizoenen vind ik wel een aanleiding en de waxinekaarsjes zijn niet aan te slepen - toch heeft kerst iets extra's. Iets betoverends en ik hou ervan. Ondanks alle drukte van het boodschappen doen, kerstkleren uitzoeken en inplannen wie wanneer wat kookt voor het kerstmaal. Ik geniet van de sfeervolle kerstboom in de woonkamer, de takken met rode besjes die de eettafel opfleuren en iedereen in feestelijke kleren aan de fraai gedekte tafel. Het heeft gewoon iets.

Niet dat ik altijd zo kerstgezind ben geweest. Er waren zelfs tijden dat ik kerstmis onder 'verplichte nummers' schaarde. Maar met de komst van de kinderen is het traditiegevoel weer in me gekropen. Ik geloof dat ik de hartverwarmende kerstsfeer aardig op onze kinderen heb overgebracht. Kiki is nog te klein, maar Timo kan zich vorig jaar kerst nog heel goed herinneren. Sterker nog, afgelopen zomer vroeg hij al hoe lang het nog duurde voor het weer kerst was. "Eh, nou nog eh 180 nachtjes slapen. Dat is nog heeeel lang." Zijn beteuterde toetje kijkt me aan, want 180 dagen kan zijn kleine koppie nog niet bevatten. "Ga maar weer lekker zwemmen schatje."

De koorts loopt gestaag op als de bladeren beginnen te vallen. Bijna wekelijks krijg ik de vraag "Mam, wanneer zetten we de kerstboom nou? Als Sinterklaas weer naar Spanje is lieverd." En dan arriveert de dag dat de Goedheiligman met zijn gevolg per boot vertrekt. En direct daarop volgt het weekend. Wat mij betreft bekomen we even van de drukte en genieten we van een weekend helemaal niks. Rond het middaguur op vrijdag 6 december kom ik bezorgd af op het alarmerende "MAMAAAAA! Kom snel! Kijk!" van mijn zoon. En ja hoor, bij de overburen staat hij voor het raam te pronken: een kerstboom met alles erop en eraan. Timo springt dol enthousiast op en neer op de bank, want het is zover! Ik slik en vraag me stilletjes af hoe ik de boom dit weekend buiten de deur weet te houden.

Dat weekend lukt. Maar tegen maandag begin ik het toch wel zielig te vinden. 's Ochtends gaan we overstag. Zo vastbesloten als we waren om dit jaar een echte boom te zetten, compleet met zalige dennengeur, zwichten we voor de pruillip van onze zoon. De nep-boom komt van stal, of in ons geval uit de garage. Dat is lekker snel en makkelijk. De teleurstelling die ik bij mezelf bespeur redeneer ik weg met, ach wel zo duurzaam deze boom. Ik heb 'm namelijk al 18 jaar ofzo. De takken prikken niet en ik heb geen last van jeukende uitslag op mijn handen. En zo houden we ook al die spinnetjes, torretjes en luizen buiten de deur die op een echte boom wonen en gezellig mee-verhuizen je woonkamer in. Door de warmte ontpopt alles wat in diepe winterslaap was en kruipt twee maanden later lekker door je huis. Nee, het is prima zo!

Natuurlijk heb ik het beeld in mijn hoofd van het versieren van de kerstboom door het hele gezin, onder het genot van een kopje chocolademelk en kerstliedjes zachtjes spelend op de achtergrond. Vorig jaar liep dat jammerlijk mis met een Timo die driftig mee probeerde te helpen, wat niet vlekkeloos ging en uitmondde in nauwelijks nog 1 kerstbal die heel was en een woest huilende peuter. Daar heb ik van geleerd! Die ochtend werk ik me een slag in de rondte en zie daar. Voordat ik Timo met Kiki van school ga halen staat de boom in elkaar met brandende lichtjes en al. Ik heb zelfs een selectie gemaakt van 'kidsproof' kerstversiering en die keurig klaargelegd zodat ze direct kunnen starten met versieren. Rest mij alleen nog maar de chocolademelk warm te maken en glimlachend toe te kijken.

Timo straalt van oor tot oor bij het zien van de boom die daar zo plotseling staat. Jassen en schoenen zijn nog nooit zo snel uitgegaan en samen storten mijn schatjes zich op de versieringen. Ondanks mijn grondige en goed doordachte voorbereidingen vliegen ze elkaar na 5 minuten al in de haren. Kiki hangt vijf dingen aan 1 takje, wat volgens Timo echt niet kan. Hij ritst alles eraf (lang leve de nep-boom, anders zaten er nu al geen naalden meer aan) en Kiki probeert de boel nijdig te herstellen. Dan willen ze dezelfde bal (plastic uiteraard) ophangen en zo nog wat gezellige onenigheden. Dat gaat mis! De chocomelk laat ik koud in de keuken staan en ik leid Kiki af door haar op het kerststalletje met houten figuurtjes te wijzen. Dik tevreden begint ze te spelen met Jozef en de herders. Zo, heb ik dat even goed geregeld! Hij versiert de boom en zij speelt met het kerstverhaal. Vrede in de woonkamer.

Tot Timo in de gaten krijgt dat zijn zusje iets nieuws heeft ontdekt en ook met de kerststal wil spelen.... Er breekt een ware oorlog uit om de kameel en de drie wijzen. Binnen een seconde vliegen Maria en het kindje Jezus met kribbe en al langs mijn neus voorbij. Einde gezellig kerstboom versieren. Timo zet ik in de gang waar hij keihard gaat zitten huilen. Kiki zet ik in de stoel naast de piano om te voorkomen dat de hele stal met inhoud door de woonkamer vliegt. Zelf steek ik even mijn hoofd naar buiten om diepe teugen frisse lucht in te ademen. Goed. De ruziemakers zet ik bij elkaar en ik ga het gesprek met ze aan. Ik leg zo rustig mogelijk uit dat de boom en de kerststal van ons allemaal zijn. Het egocentrische gedoe van die twee ben ik zo beu, hoewel ik weet dat ze midden in die fase zitten. Jammer dan! Alle "maar Kiki pakte het van mij af" en "maar aan de Winnie de Poeh bal mag ze echt niet komen" smoor ik direct in de kiem. Nee. In dit huis delen we en doen we dingen samen. En nu gaan we gezellig de kerstboom verder versieren. Grrrrr.

Inmiddels staat onze boom prachtig te stralen. De takken zijn voorzien van een bonte verzameling houten figuurtjes (uit mijn eigen kindertijd), zelfgemaakte sterren, houten kralen in 80 kleuren, poppetjes, sneeuwmannen en rendieren. Het maakt niet uit. Iedere stylist zou ervan gruwelen, maar de kinderen vinden 'm prachtig en ik ook. Trots wordt iedere gast die onze woonkamer binnenstapt mee naar de boom gesleept door onze kinderen, om hem uitgebreid te bewonderen. En Timo verklaart iedere dag wel een keer: "Mama, ik vind dat wij het aller gezelligste kersthuis hebben!"
En zo is het.

Zoetzure frambozentaart die kinderen ook heerlijk vinden

Deze zalige frambozentaart heeft een lekkere krokante bodem en een frisse, zoetzure vulling. Heerlijk in ieder seizoen. Ook voor kinderen is deze taart een echte aanrader!

Ingrediënten
125 g zachte roomboter in kleine stukjes
200 g kokosbloesemsuiker (zie mijn blog wat het is en waar je het koopt)
250 g biologische bloem
2 eieren gesplitst (eiwit wordt niet gebruikt)
300 g frambozen (vers of bevroren)
1 bakje mascarpone (250 g)

Extra nodig
lage taartvorm (28 cm doorsnede)
steunvulling (bakparels of gedroogde peulvruchten of gedroogde spliterwten)
bakpapier

Bereiden
Doe de boter en 125 g (dus niet alles!) van de kokosbloesemsuiker in een kom en meng tot een glad mengsel. Meng de bloem erdoor en kneed met koele handen tot een kruimelig deeg. Voeg de dooiers en 1 el ijskoud water toe en kneed snel tot een deeg. Maak een bal en verpak het deeg in huishoudfolie. Leg 1 uur in de koelkast te rusten. Werk je met diepvries frambozen, laat ze dan ontdooien.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Bestuif het werkblad ruim met bloem en rol het deeg uit tot een ronde lap die net iets groter is dan de bakvorm. Het deeg breekt snel, maak het dus niet te dun. Bekleed de ingevette bakvorm met het deeg. Leg een ruim vel bakpapier over het deeg en vul met steunvulling. Bak de taart blind in circa 10 minuten in het midden van de oven. Dan wordt ie lekker krokant. Verwijder de steunvulling en bak nog circa 10 minuten mooi goudbruin. Laat de taartbodem afkoelen op een rooster.

Doe 250 gram frambozen in een schaal en prak met een vork tot moes. Meng de mascarpone erdoor en de rest (75 gram) van de kokosbloesemsuiker. Verdeel het mengsel over de taartbodem en strijk de bovenkant glad. De rest van de frambozen mooi over de taart verdelen.

Zet de taart 1 uur in de koelkast om af te koelen. De vulling blijft lekker smeuïg.
Smakelijk!

Kokosbloesemsuiker

Met het ontstaan van mijn passie voor taarten bakken ga ik bewuster om met suiker. Eigenlijk deed ik dat al, maar nu ben ik er echt ingedoken. Want taarten bakken is superleuk, maar suiker is echt niet goed voor een lichaam, dat weten we inmiddels allemaal wel. Suiker kan verslavend werken, je hebt er steeds meer van nodig. Als je mindert merk je dat je energie erop vooruitgaat, je concentratievermogen verbetert, je gewicht (lees: vet) neemt af en zelfs huidklachten kunnen verminderen. Zomaar een greep uit een hele lange lijst van symptomen bij (overmatig) suikergebruik.

De 'ergste' suiker die je kunt gebruiken is witte suiker. Doordat deze suiker geraffineerd is verdwijnen alle goede stoffen: de mineralen, enzymen, aminozuren enzovoort. Wat rest is een product dat nauwelijks nog voedingswaarde heeft. En daardoor kost suiker eten je eigenlijk meer dan het oplevert. Om suiker te verwerken dwing je je lichaam voedingsstoffen uit gezonde cellen te halen. Je doet dus je best met gezond eten en de suiker keert het proces weer om. Als je gezond eet, met verse groenten en fruit (liefst biologisch anders krijg je weer een hoop gifstoffen binnen!) dan heb je helemaal geen extra suiker nodig. Want natuurlijke suikers zitten al in veel producten, vooral in groenten en fruit. 

Suiker is een koolhydraat, maar dan van de slechte soort. Groenten, aardappelen en vruchten bijvoorbeeld zijn ook rijk aan koolhydraten. Goede koolhydraten. Ze verteren langzaam en het lichaam zet ze om in glucose. Energie dus. Goede energie waar je lang plezier van hebt en je stofwisseling is er ook blij mee. Als je iets eet met veel suiker (zo'n zoete energiereep, ik noem even een mars) komt er ineens heel veel 'slechte' suiker in je lijf. De bloedsuikerspiegel schiet omhoog (je krijgt ineens veel energie), de alvleesklier gaat insuline aanmaken om de bloedsuikerspiegel weer in balans te brengen. Na deze piek volgt de alom bekende 'energiedip' en krijg je alweer trek. In nog een mars? Ik zou het niet doen. Neem een appel, gedroogde vruchten of een boterham met kaas, blijft je energie lekker lang op pijl.

Dus. Suiker is niet goed. Nou zeg ik niet dat je direct alle suiker uit je menu moet schrappen, maar een dagje zonder suiker is helemaal niet verkeerd. Een taart zonder suiker ook. Maar, wel minder zoet en daarom toch iets minder lekker. En daarom mijn zoektocht in de wereld van suikervervangers, er is namelijk veel mogelijk en te koop. Het uitproberen ging met vallen en opstaan, niet alle producten hebben dezelfde eigenschappen als witte suiker. Zie ook mijn blog over de appeltaart. De kunstmatige zoetstoffen vind ik geen gezond alternatief. Mijn ervaring inmiddels is dat de onbewerkte suikers, de zogenaamde 'raw foods' of 'super foods' erg lekker zijn en bovendien zitten ze nog bomvol goede stoffen. Uiteraard geldt ook voor deze suikers dat je ze met mate moet eten. Wel, ik heb mijn absolute favoriet gevonden!

Ongeraffineerde kokosbloesemsuiker (ook wel palmsuiker)

Deze suiker is echt ontzettend lekker. Het smaakt een beetje naar toffee of karamel. Het komt van het zoete waterige en voedzame sap dat uit de bloesemknoppen sijpelt van de tropische kokosboom. Na verdamping blijft de suiker over daarin zitten nog alle goede stoffen zoals verschillende vitaminen B en mineralen (oa. magnesium, ijzer, zink en kalium). Een natuurlijk product die ook nog eens heel laag scoort op de Glycemische index (waarde 30-35) wat wil zeggen dat de suiker traag wordt opgenomen en lang energie geeft. Goede koolhydraten! Ook erg handig: je kan het gebruiken zoals je suiker gewend was te gebruiken. Ook voor het bakken geldt dat je het 1 op 1 kunt vervangen. Ik heb er zelfs nootjes mee gekarameliseerd. Ging prima!

Uiteraard zijn er ook andere vervangers. Deze lijstjes kwam ik tegen (onderaan de pagina). Zelf heb ik niet alles uitgeprobeerd, maar ze zijn zeker handig voor als je niet zo'n fan bent van de kokosbloesemsuiker. Kijk gewoon wat bij jou past.

Het beste uiteraard is helemaal geen suiker meer eten. Maar in ontelbare producten zit suiker. Als je erop gaat letten lijkt het zo ongeveer overal in te zitten en kan je dus niks meer eten! Zo rigoureus aanpakken hoeft nou ook weer niet. Probeer het gewoon eens uit. Je yoghurt met een van de suikervervangers, je pannenkoek met ahornsiroop of honing en je koffie met wat palmsuiker. Of ga aan de slag met één van de taart recepten op mijn blog. Voel eens wat het met je doet. En wie weet, ga je wel steeds meer genieten van je suikervrije bestaan!

Tot slot: als je besluit één van de producten te kopen let er dan op dat het biologisch is geproduceerd. Anders heb je nog geen idee wat ermee is gebeurd. En Fairtrade is natuurlijk helemaal goed! Ik koop mijn suiker in de natuur- en gezondheidswinkels, maar ook online kan je goed terecht en vaak nog goedkoper ook!

Sinterklaas

Dit jaar maken we het Sinterklaasspektakel ten volle mee. Want, Timo is vier geworden, zit op school en beseft heel goed wat Sinterklaas is en hoe het werkt. Wij verheugen ons er de weken voor de aankomst van de Goedheiligman al op: zo leuk, we hebben voor het eerst een 'gelover' in huis!

Al op tijd begin ik met de planning van de cadeau's. Je kan ze maar in huis hebben en de speelgoedzaken stunten - als de bladeren nog groen aan de bomen hangen - al met mooie aanbiedingen. Die wil je niet missen! Een prachtig uitgebalanceerd lijstje heb ik in mijn hoofd. Mooi duurzaam speelgoed wil ik, educatieve en echte speeldingen. Die houten knikkerbaan staat met stip op nummer één. Mijn omgeving heeft al veel ervaring met inkopen doen en ik word gewezen op een belangrijke valkuil: heel op tijd alles al in huis hebben kan ervoor zorgen dat je de allergrootste wens van je kleine lieverd, die naar boven komt zo daags voor pakjesavond, niet in vervulling kunt laten gaan. Want je planning is al dichtgetimmerd. En het geld dat je voor de cadeau's had uitgetrokken op. Nee, ik moet dit aanvliegen zoals ik dat bij een project op mijn werk zou doen. Ruimte incalculeren voor onverwachte wendingen. In dit geval een gaatje op het lijstje, geld en tijd om de 'deze auto wil ik echt zo heeel graag' wens ongezien toe te voegen aan de groeiende stapel pakjes.

Marktplaats, VIP-avond bij mijn favoriete speelgoedzaak, aanbiedingen op internet. Alles houd ik in de gaten voor mijn targets. Neem nou die knikkerbaan. Onverwoestbaar en als het even wil spelen onze kleinkinderen er ook nog mee. Maar, de uitgave is behoorlijk. Uiteindelijk lukt het met slim inkopen en hulp van oma Sinterklaas.

En dan begint het! Stipt om 12.00 uur zaterdagochtend zitten we met vier op de bank voor de intocht op tv. Met lekkere tosti's en pepernoten maken we er een gezellig moment van. Heel bewust houden we het daarna rustig. Voorgaande jaren hebben ons geleerd dat de Sint veel indruk maakt op onze kleine man, zo ook het gebons op de deur. De grote massa kinderen en ouders bij de intocht in Breda ontwijken we vakkundig en zo staan we op zondag langs de relatief rustige route in een naburig dorp. Ook met de spreiding van de pakjes momenten houden we rekening. Niet een bomvol weekend met twee dagen achter elkaar feest. Nee, 1 familie per weekend en duidelijke afspraken over kosten en aantallen van de cadeau's per kind.

Tot zover loopt alles op rolletjes. Al onze goede bedoelingen ten spijt, zien we toch iets over het hoofd. Onze kinderen mogen hun schoentje zetten. Bijna iedere dag. Dat is toch leuk voor ze! Meestal zitten er een paar (zelfgemaakte, suikervrije!) pepernootjes in. Soms een klein cadeautje, soms niets. De teleurstelling bij zo'n laatste actie is bij Timo groot, maar ja ook dat hoort erbij. Tegen de tijd dat het ons begint op te vallen dat de spanning wel erg oploopt iedere ochtend, lees ik her en der dat 1, hooguit 2 keer per week een schoentje zetten meer dan genoeg is voor jonge kinderen. Oeps. Blijkbaar was dat ook de frequentie waarop ik zelf zat te zingen achter mijn wortel en bordje water. Van andere ouders in mijn omgeving waar ik het onderwerp voorzichtig te berde breng ontvang ik reacties als 'Elke dag? Nee joh, dat is echt veel te veel! Worden ze veel te onrustig van.' Daar zijn wij inmiddels ook achter. Lang voordat het tijd is om op te staan komt Timo al naar beneden en Kiki maakt er gewoonte van om midden in de nacht sinterklaasliedjes te zingen in bed. Zo ongelofelijk schattig om te horen. Maar liever niet op dat tijdstip.

Met nog 1 nacht te gaan is er weinig meer aan te doen. Dit jaar. Maar volgend jaar doen we het anders. Oh, het pepernoten bakken, drie weken lang dezelfde CD met Sinterklaasliedjes luisteren, de gezellige Sint slinger en familiemiddagen blijven. Daar genieten we met z'n allen ontzettend van. Nee, volgend jaar komt er een heuse kalender. Met daarop de dagen - woensdag en zaterdag - dat de schoen gezet mag worden. Ook enthousiaste ouders moeten opgroeien. En mocht de nachtrust dan nog steeds verstoord worden, dan heb ik nog een troef achter de hand. We zetten de schoen na het eten en voor het in bad gaan. Ze mogen dan schoon en wel in pyjama naar beneden want de Pieten zijn al geweest! Even spelen, spanning eraf en lekker slapen maar! Klinkt als lieflijke Sintmuziek in mijn oren.
En die knikkerbaan, die is tot dusver de grote favoriet!

Mijn wallen hebben wallen

Voordat wij kinderen hadden kende ik het woord 'slaapproblemen' alleen van anderen en kon ik me er niks bij voorstellen. Bijna elke nacht mocht ik rekenen op een heerlijke, ongestoorde slaap en werd ik vervolgens uitgerust wakker. Onlangs merkte manlief op dat ik vroeger (voor het kinderen tijdperk) na het opstaan binnen een half uur in mijn auto zat. Gedoucht, gegeten en wel. Waarom het nu ruim drie kwartier moet duren voordat ik beneden ben? En dan moet ik nog eten en vertrekken.

Uiteraard heb ik daarover nagedacht en het antwoord is simpel: omdat ik tegenwoordig zo chronisch moe ben dat alles twee keer zo lang duurt. Mijn wallen zijn structureel en na weer een gebroken nacht zijn ze zo gegroeid dat ik ze zou kunnen zien door mijn onderste wimperharen als ik mijn best doe.

Wonderbaarlijk vond ik het, toen ik tegen het eind van de eerste zwangerschap merkte dat ik lichter begon te slapen. Mooi staaltje van moeder natuur. Na de komst van Timo werd ik inderdaad van ieder zuchtje of kreuntje van ons kleine mannetje wakker. Ik weet dat sommige ouders hun baby maanden of langer op de eigen slaapkamer laten slapen; onze kinderen lagen allebei na 10 dagen al in hun eigen, prachtige babykamer. Wij deden namelijk geen oog meer dicht. Onze zoon was een redelijke doorslaper en alleen wakker bij nachtmerries of ziektes. Dus na de eerste maanden van gebroken nachten vanwege het voeden, keerde ook onze zalige nachtrust weer grotendeels terug.

Toen kwam nummer twee. Niet alleen is zij een lichte slaper, ze slaapt ook niet door. Op kousenvoetjes en fluisterend sluipen wij naar boven als we naar bed willen, poetsen onze tanden geruisloos - de elektrische tandenborstel ligt al 1,5 jaar werkloos in de kast - en kruipen stil als muisjes ons bed in. Anders... wordt ze wakker. Toch gaat het bijna standaard 1 of meer keer per nacht mis. De laatste 20 maanden is in ons huis een ongestoorde nacht een zeldzaamheid. En helaas zijn wij van die mensen die de 8 uur slaap per nacht hard nodig hebben. Het gevolg is dat ik peutertandpasta op mijn eigen tandenborstel doe, de wasverzachter in het bakje van de waspoeder, onze kinderen vergeet vast te maken in hun autostoelen en de vriezer wil opentrekken maar in plaats daarvan de koelkast open doe en keihard mijn hoofd stoot tegen de deur. Om het nog niet te hebben over de schade die mijn hersencellen oplopen bij fundamenteel slaaptekort.

Daarom keken mijn wederhelft en ik reikhalzend uit naar ons jaarlijks weekendje weg. Hoog op de prioriteitenlijst staat dan slapen. Lang slapen, veel slapen maar vooral ononderbroken slapen. De verwachtingen waren hoog gespannen en uiteraard kwam er die eerste nacht niets van terecht. Alsof het lichaam inmiddels is voorgeprogrammeerd op kinderen werden we 's nachts gewoon wakker en was een wekker overbodige luxe; om 7 uur gingen onze luikjes als vanzelf open. De tweede - en tevens laatste - nacht lukte het wel. Ik was werkelijk vergeten hoe ongelofelijk fijn het is om wakker te worden van je EIGEN bioritme en dat was in dit geval 10 uur. Fantastisch!

De eerste nacht thuis na ons weekendje weg was direct een harde confrontatie met de werkelijkheid. Timo lag rond middernacht met hoge koorts bij ons in het grote bed en was zo hard aan het snurken dat we met onze oordoppen in probeerden onze opgebouwde fitheid vast te houden. Kiki had ons gemist en wilde ook 's nachts papa en mama bijtanken. Zo konden we ieder uur ons bed uit en alles was weer heerlijk vertrouwd.

Twee dingen kan ik bedenken om de situatie aan mijn kant te verbeteren. Een interview in de happinez met Rajshree Patel van Art of Living zet me aan tot het eerste. De meditatie- en yoga-oefeningen die ik de afgelopen jaren met meer of mindere regelmaat doe, nieuw leven in blazen. De ervaring heeft geleerd dat ik dan beter en dieper slaap. Rajshree en mijn yogaleraar zeggen het: ademhalen is het belangrijkste in het leven. Bewust zijn van je ademhaling en volledig uitademen zodat je de gifstoffen uitblaast. Ik stof mijn ademhalingsoefeningen af en ga er weer dagelijks mee aan de slag.

Het tweede is een tip die we kregen van een kennis: de mobiele telefoon de slaapkamer uit. De mijne ligt elke avond zowat naast mijn hoofd op te laden. De straling die het apparaat geeft (keer twee want de telefoon van Marcel ligt aan de andere zijde van het bed bij zijn hoofd) kan bijdragen aan een onrustige slaap.

Het effect is positief. Ik slaap beter, dieper en wordt al iets fitter wakker. De onregelmatige nachten zijn er nog steeds. Maar ik slaap sneller in en als ik weer een nachtelijke onderbreking van mijn rust heb gehad val ik gauw weer terug in een heerlijke slaap. Welterusten!