Persoonlijke groei is iets dat je zelf wilt

Als mensen in mijn praktijk komen dan hebben ze een vraag. Omdat het ergens niet lekker loopt. Knelt. De aanleidingen zijn even divers als er mensen zijn, maar altijd is er dat ene besef; je gaat er iets aan doen. En dat betekent dat er dingen gaan veranderen en bewegen in jezelf. Maar ook in je omgeving. Eerst de mensen dichtbij je, daarna wellicht verder. Het ‘ripple effect’ treedt op. En jij… bent de eerste druppel.

Persoonlijke ontwikkeling versus persoonlijke groei

Word je gecoacht, dan ga je je ontwikkelen en ontstaat er wellicht groei. In mijn optiek zit er een verschil tussen persoonlijke ontwikkeling en -groei. Ontwikkeling heeft te maken met het leren van vaardigheden en competenties. Het maakt je effectiever, je pakt de dingen anders aan, gaat inzien wat niet meer werkt en je gaat dingen anders doen. Top! Groei gaat een laagje dieper. Waarom? Bij persoonlijke groei is je kern betrokken. Om bij die kern te komen heb je vaak weerstand te overwinnen. Je leert dingen af, je laat overtuigingen en belemmeringen los die je niet meer helpen of zelfs stagneren in je groei. Afdalen naar de kern kan gepaard gaan met angst; je laat je veiligheid los. Persoonlijke groei is eigenlijk heel paradoxaal: je laat los (wat dan ook) maar daardoor krijg je meer. Innerlijk groeien brengt je dus in contact met je kern. Het verbetert de kwaliteit van je leven en indirect ook dat van anderen.

Basisrecept voor persoonlijke groei

Om persoonlijk te groeien zijn twee ‘basis ingrediënten’ nodig. Als eerste: je moet het willen. Echt willen vanuit jezelf. Voeg daaraan toe: de bereidheid om te oefenen. Dat betekent ook volhouden als het lastig wordt; zonder je eerste ingrediënt ‘écht willen’ zwakt het proces af en stranden je goede bedoelingen ergens halverwege de rit. Je kunt 100 coachsessies doen, maar als je er niet mee aan de slag gaat, is het net als reisgidsen lezen, je reis boeken en dan niet gaan. Wel heb ik goed nieuws; als je erin gaat en je houdt vol, dan is het de reis die je gaat maken meer dan waard!

Is het dan erg als je halverwege het proces stopt? Nee, helemaal niet. Je kunt jezelf afvragen of je er dan al klaar voor was. Knelt dat wat niet lekker loopt wel hard genoeg? Misschien is de tijd in jou of je omgeving er nog niet rijp voor.

Voelen of je er klaar voor bent

Maar hoe weet je nou of je er klaar voor bent? Of je het echt wilt? Dat kan je voelen. En dat kan best eng zijn in het begin. Je laat wellicht je veilige en geborgen kaders los. Met de bijbehorende overtuigingen (‘zo doen we dit’). Je vaart uit je veilige (maar knellende) haven de misschien wel woeste zee op. Je hebt geen idee wat je te wachten staat. Alle andere schepen blijven wel in de haven. Sluit je ogen eens en stel je het maar eens voor. Wil je het dan nog steeds? Hmmm… je gaat ervoor. Toch?

Je kunt dat verder checken bij jezelf door je bewust te worden van hoe vaak je ‘ik moet’ of ‘dat moet’ zegt. Hardop of in jezelf. Moeten geeft vaak aan dat je er niet voor kiest om iets te doen, maar dat je gewoon veronderstelt dat het erbij hoort. Moeten heeft dus vaak te maken met een soort van automatische piloot. Door veel te moeten zet je jezelf onder druk. Je moet dan zoveel en je komt minder toe aan de dingen die je zelf belangrijk vindt of die bij jou passen. Moeten is neutraler dan willen. Met ‘ik wil’ geef je aan dat je ergens voor kiest. Bij ‘ik moet’ lijkt het er meer op dat een ander het je oplegt – wat in feite ook zo is. Je hebt geen keus en bent dus minder verantwoordelijk. Probeer maar om elke keer als je ‘ik moet’ zegt, dat te veranderen in ‘ik wil’. Zonder aarzeling kan je dan de vervolgvraag aan jezelf stellen: ‘wil ik dat wel écht?’. Zodra je voelt ‘ja. ik wil’, dan sta je stevig aan het begin van de verandering.

Intrinsiek gemotiveerd zijn

Het pad van innerlijke groei vraagt om motivatie. De brandstof voor motivatie is interesse. Interesse in wie jij bent. Wie je wérkelijk bent. In alle puurheid. Van binnen. Interesse hebben in je diepere drijfveren. Niet de wens om een kopie van iemand anders te worden, je rolmodel bijvoorbeeld. Werkelijke motivatie zorgt ervoor dat je blijft zoeken. Niet opgeeft. Voorbij je ongemakken. Voorbij die blokkade. Je voelt namelijk dat er méér is. Is dat hard werken en soms helemaal niet leuk? Dat zou best kunnen. Is het het waard? Oh ja. Helemaal.

Er is iets heel moois aan knelpunten in jezelf. Het laat iets zien: jouw thema(s) of levenslessen in dit leven. En ze weten je moeiteloos vinden. Telkens weer. Tot vervelens toe. Daar hoef je niets voor te doen. Je knelpunten blijven net zo lang bij je aankloppen tot je het snapt. Dan mag jij in actie komen en gaan doen. Je ‘pakt’ het, kijkt het aan en gaat er mee aan de slag. Je gaat er doorheen zoals dat zo mooi heet.

Zet jezelf niet vast in een manier

Persoonlijke ontwikkeling is mooi. Maar het leven gaat voor mij niet over de vorm of over manieren, het gaat erom jou als persoon te laten groeien. Er zijn vele leraren, maar let op dat je zijn of haar manier niet als dé manier gaat zien. Gaat het alleen nog maar over de manier (de vorm) dan droogt het wérkelijk leven volgens je eigen persoonlijkheid, je kern, op. Manieren zijn heel nuttig om je op een spoor te zetten, zeker, maar het is NIET de essentie. Die ligt in je kern.

Als je jezelf vastzet in de vorm (in een manier) en daarin nauwelijks nog kunt bewegen, dan ontneem je jezelf de kans tot persoonlijke groei. Vormen veranderen, de maatschappij verandert, de wereld om je heen verandert. Continue. Dus pak die volgende stap, ga een laagje dieper, beweeg mee in je eigen ritme en tempo, dán ontdek je mogelijkheden tot jouw persoonlijk groei. En alsjeblieft, kies daarin je eigen weg! Ga voor wat bij jou past. Wat iedereen ook zegt. Geef jezelf die ruimte. Het werkt ook andersom: geef zelf anderen ook de ruimte om te doen wat zij willen en wat past bij hen.

Groei uit tot de fijnste versie van jezelf

Volgens mij gaat het er niet om dat je een meester wordt in leven. Nee, het gaat erom dat je door te leven ontdekt wie JIJ bent, wat je te leren en los te laten hebt. Wat je levenslessen zijn. Hoe jij bent in je kern. Zodat je verder kunt groeien. Dát is de essentie. Om dat te bereiken moet je telkens weer op zoek gaan naar de verbinding met jezelf. Via je hart. Voelen waar het knelt, wat je te doen hebt. Heb interesse in jezelf, kom in actie en groei uit tot de fijnste versie van jezelf. En voor je het weet veroorzaak je het ‘ripple effect’ en maak je via jezelf de wereld een stukje mooier.

In mijn praktijk 'Puur op gevoel Coaching' en in mijn workshops begeleid ik mensen die (meer) in contact willen komen met het gevoel, zodat er ervaren van binnenuit ontstaat. Dat werkt heel bevrijdend, zorgt voor inzichten en maakt dat je gaat leven vanuit wie je ten diepste bent. Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intakegesprek.

Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief.

Wat je van pijn kunt leren

Nek, rug of schouderklachten die maar blijven zeuren. Een opspelende buik, diepe vermoeidheid en stekende hoofdpijn die telkens terugkeren. Vage klachten, die niet altijd te duiden zijn vanuit medisch oogpunt. Ergens diep van binnen weten we het eigenlijk wel, maar vaak heerst het motto ‘niet lullen maar poetsen’ of ‘negeren, gaat wel weer over’ en hup, weer door. Soms nemen we medicijnen. Helpt dat? Is het daarmee opgelost?

Ongezonde pijn
Pijn is er in verschillende soorten en maten. We weten allemaal wat pijn hebben is. Pijn door een wond, pijn door stoten of vallen. Iedereen krijgt ermee te maken, iedereen kent het. Pijn die hevig kan zijn maar vanzelf wegtrekt. Anders is het met de klachten die maar niet over lijken te gaan. Dat noem ik ongezonde pijn. Hoe komt het toch dat we massaal dat soort pijnsignalen van ons lichaam negeren? Sterker nog, soms zijn we ons er niet eens bewust van. De wereld om ons heen gaat snel en wij gaan mee. Dus luisteren we ook niet meer, we staan niet meer stil. Maar pas als we even stilstaan gebeurt het; onze aandacht gaat naar binnen en we gaan voelen. Juist dáár ligt de sleutel; luisteren naar je lichaam. Hoe je dat doet? Dat kan op 1001 manieren. Ik weet wel waar het begint; bij bewustwording. En bewustwording begint weer bij je lichaam.

Wat is lichaamsbewustzijn?
Als baby ben je volledig één met je lichaam. Dat is alles wat er is. Punt. En alle signalen van je lichaam pik je op om je behoeften zichtbaar te maken; honger, dorst, natte luier aan je billen, slaap. Allemaal redenen om je te laten horen. Je lichaamsbewustzijn is groot. Maar, dan groeien we op en de wereld met al haar prikkels en impulsen om ons heen wordt groter en groter. Je gaat je aandacht verdelen; van alleen naar wat er binnenin je gebeurt naar wat er om je heen plaatsvindt en hoe je omgeving is. Daar ga je op reageren. Je wilt weten of het veilig is, of je het goed doet, of je er mag zijn. Je gaat je aanpassen, je socialiseert en het is zelfs zo dat we dan de signalen van ons lichaam leren onderdrukken of negeren. Want we zijn niet meer één met ons lichaam. Er is niks mis mee dat je leert hoe je je kunt handhaven in onze maatschappij; het is zelfs noodzakelijk. Alleen, het nadeel kan zijn dat je in de loop van je leven het contact met je lichaam zó ver verliest dat je de signalen die het geeft helemaal niet meer herkent. Vooral de meer subtiele signalen komen dan niet meer door.

Zonder lichaam geen leven
Lichaamsbewustzijn gaat dus over je fysieke lichaam. Je hebt je lichaam nodig om te leven, zonder je lichaam, geen leven. Zo simpel is het. Je hebt het er dus mee te doen. Het heeft slaap nodig, voedsel en verzorging. Als je er zo naar kijkt, lijkt je lichaam vooral een last. Maar als je goed naar je lichaam kunt luisteren brengt het je vooral veel voordeel. Je lichaam vertelt je namelijk wat je nodig hebt. Heel basaal: als je moe bent spoort het je aan rust te nemen. Als je honger hebt, om te eten. Maar er zijn er ook subtielere signalen die belangrijk zijn als je je vitaal en levenskrachtig wilt voelen. Want je lichaam geeft je niet alleen seintjes die met je fysiek welbevinden te maken hebben, ook je emotionele en mentale welzijn zijn verboden met je lichaam.

Wisselwerking tussen je hoofd en je lijf
Het geheim zit ‘m dus in bewustwording. Nou is ‘bewustzijn’ een enigszins spiritueel geladen woord. Want, het gaat om een vaardigheid die je (vaak) niet kunt vatten met je ratio of beredeneren. Met mijn ervaring als lichaamsgericht werkende coach, zie ik hoe diep rakend het is om lichaam en ratio te laten samenwerken. Want, ons lichaam reageert op alles wat wij denken en doen. Het lichaam laat je voelen en daarop reageert het hoofd weer. Is dat alles harmonieus, dan is dat goed voor het lichaam en hoofd. Zijn er dingen bij jou uit balans (je maakt je klein, je hebt last van je overtuigingen..) dan ontstaat er ook disharmonie in je lijf. En die ervaar je dan weer in de vorm van pijn, vermoeidheid en soms zelfs als een chronische ziekte. Je lichaam vertelt het je dus, alleen moet je er wel bewust van zijn, ernaar luisteren en er vervolgens iets aan willen doen.

Hoe komen die kwalen tot stand?
Een tijdje geleden las ik de volgende quote: ‘Als je lichaam fluistert, is dat een hint. Het wil dat je luistert, voordat het schreeuwen begint’. Kwalen kunnen groot worden omdat we onbewust zijn. Zijn we ons wel bewust van onszelf, dan luisteren we naar de signalen die het lijf geeft. En dat vergt werk; het zijn vaak ingesleten patronen geworden. Wanneer er emoties of denkpatronen in ons leven zijn waarvan we ons niet bewust zijn, bijvoorbeeld een grote boosheid die we niet zien of erkennen, dan gaat deze energie als een plekje ergens in je zitten. En het zijn precies deze plekken die ons lichamelijk functioneren verstoren. Met andere woorden, ziekte of pijn dwingt je eigenlijk tot zelfonderzoek. Je bewustzijn te vergroten en innerlijk te groeien.

Kijk eens op een andere manier naar pijn
Lichamelijke klachten die ontstaan door het ontbreken van bewustzijn roepen steeds harder door de pijn en het ongemak te versterken. Door met je bewustzijn naar de pijnlijke plek in het lichaam te gaan, geef je die plaats aandacht en verliest de pijn zijn noodzaak; de ziekte geneest of de klachten nemen af. Natuurlijk is het altijd aan te bevelen om een arts te raadplegen om medische oorzaken uit te sluiten of aan te pakken. Toch heb ik ook al ondervonden dat de twee manieren van kijken naar een ziekte of kwaal elkaar niet uitsluit. Sterker nog, lichaamsgerichte coaching kan heel ondersteunend werken in combinatie met een medisch- of revalidatie traject.

Je lichaam als gids
Fysieke klachten zijn vaak een symptoom van iets wat daaronder ligt. Beschouw je eigen lichaam als een belangrijke gids. Een goede en trouwe vriend, altijd dichtbij, die tot het einde bij je blijft. Er ligt heel veel wijsheid verscholen in je lichaam. Dus als je met je aandacht naar je lichaam gaat, goed luistert, dan wordt je heel wat wijzer. Maar dat laatste, luisteren, is vaak ook net het moeilijkste. Luisteren vereist openheid en het opzij zetten van al je vooroordelen en angsten. Als je deze stappen kunt zetten dan wordt het eenvoudiger en komt de stroom inzichten vanzelf op gang.

Kom in actie
Je weet zelf wat het beste wat goed voor je is. Dit idee kan een golf van twijfels en vragen oproepen. We zitten immers vol angst en leveren bergen kritiek op onszelf. Herkenbaar? We vinden het vaak veel gemakkelijker om de wijsheid van anderen te geloven dan onze eigen wijsheid. Ook de wijsheid van ons denken volgen we gemakkelijker dan die van het lichaam, want ratio heeft zich een hoog verheven status verworven in onze huidige maatschappij. Een lichaam bewustzijn coach werkt met jou aan je bewustzijn en jouw eigen rol in de klacht. Hij of zij kan je helpen om direct contact te leggen met je lijf zodat je erop gaat vertrouwen dat je diep in jezelf kunt vinden wat nodig is. En wie weet… zie je dan je pijn niet meer als klacht, maar als kans!

In mijn praktijk en in mijn workshops begeleid ik mensen die (meer) in contact willen komen met het gevoel, zodat er ervaren van binnenuit ontstaat. Dat werkt heel bevrijdend, zorgt voor inzichten en maakt dat je gaat leven vanuit wie je ten diepste bent. Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intakegesprek.

Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief.

Als je glimlacht gaat het beter

Ik buig voorover en probeer met gestrekte benen mijn neus tegen mijn knieën te duwen. Mijn hamstrings protesteren. Zweet druipt van mijn hoofd en maakt stipjes op mijn yogamat. Ik produceer een diepe inademing achter in mijn keel als ik weer overeind kom. Nu liggen er drupjes over mijn hele mat. Ondertussen wring ik mezelf rustig maar vastberaden in de volgende houding. Ik voel hoe het zweet stroompjes vormt op mijn rug. “Het is nu 39 graden in de ruimte” zegt de yogaleraar. “En van deze houding ga je extra zweten. Maar als je lacht gaat het makkelijker.”

Ik sta in de kleedkamer. Gedoucht en in droge kleren gestoken. Ha fijn. In de spiegel zie ik dat mijn wangen van knalrood hun weg weer vinden naar rood. Het zweet heb ik door het doucheputje gespoeld. Alle gedachten waar ik geen zin in had ook. ‘Als je lacht gaat het makkelijker.’ Deze zin heeft zich blijkbaar aan de binnenkant van mijn hoofd vastgeplakt en is niet meegegaan met het water.

Als ik de auto geparkeerd heb probeer ik het nog eens: lachen naar mezelf. Want het helpt me wel bij mijn ongemak als ik zowat barst van de hitte in een uitdagende pose. Rustig krul ik mijn mondhoeken wat omhoog in een glimlach en laat de rest van mijn gezicht ook meedoen. Als ik bij mijn ogen kom en ze sluit gaat het gevoel regelrecht naar binnen. Als een idioot zit ik naar mezelf te glimlachen in de auto. Een zachtheid overkomt me. Een gelukkig gevoel stroomt door mijn lijf en zelfs om me heen. Het is stil, zacht en rustig. Geluk. Niet zo uitbundig of luidruchtig zoals plezier of vrolijkheid. ‘Geluk is een toestand van innerlijke voldoening die je op gang brengt door van jezelf te houden’ schrijft Griet op de Beeck in één van haar boeken.

Daar zitten twee heel belangrijke dingen in. Die ik steenvast tegenkom tijdens de coachtrajecten in mijn praktijk en in mijn eigen leven. Het zijn:

1. Het begint bij jezelf.
2. Heb jezelf lief. (Eigenlijk vind ik dat ook een soort eerste, want vanuit daar kan je werkelijk houden van anderen.)

Ik laat het indalen. Hoe vaak zoek ik houvast, liefde en goedkeuring buiten mezelf? Dat ik me gelukkig voel als een ander mij graag ziet of zegt dat ik iets goed hebt gedaan? Me vul met het gevoel dat een ander om mij geeft? Soms? Of iedere dag? Allemaal doen we dat in meer of mindere mate. Jij. Ik ook. Een diep verlangen van veel mensen is om gezien of gehoord te worden. Door anderen.

En door jezelf?

Tja. Zie ik mezelf graag? Als ik om liefde vraag bij anderen om daarmee van mezelf te kunnen houden en gelukkig voelen, dan doe ik mezelf toch tekort! Volgens mij doen mensen dat omdat ze niet volledig zichzelf durven zijn. Omdat er angsten zijn, weerstand leeft of pijnlijke emoties die we liever weg stoppen. Hup, onder het tapijt ermee. Als je ze niet ziet, zijn ze er niet. Echt? Als ik nare dingen die diep in mij zitten omzeil en het vinden van geluk buiten mezelf leg, dan maak ik mezelf daarmee afhankelijk van anderen. Ben ik mezelf ontrouw en daar word ik niet gelukkiger van. Terwijl ik alle liefde en geluk die ik nodig heb zelf heel dichtbij me draag. Voorbij al mijn angsten en ongemakken.

De reis die ik hierboven beschrijf heb ik talloze keren gemaakt. Ja, lastig misschien maar niet onmogelijk: naar jezelf durven kijken en naar het leven dat je leidt. Vraag jezelf eens af of het goed is zo of dat er dingen beter kunnen. In je relatie, in je werk, in je omgang anderen, in jezelf… En durf toe te geven als er dingen knellen en beter kunnen. Weet ook dat de meest veilige basis in jou besloten ligt. Je bent veilig als je eerlijk naar jezelf kijkt, naar de deuken of littekens die je eventueel hebt opgelopen in je leven. Het gaat er in het leven niet om te lijden. Het gaat erom een fijn en eigen leven te leiden.

Kijk zuiver naar jezelf en vraag je af waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Doe je het voor jezelf of voor iemand anders? Voor de buitenwereld? Je hoeft niet voor anderen te zorgen of hun verantwoordelijkheden op je te nemen. Ga staan voor wie jij bent, geef uitdrukking aan je gevoelens en daarmee aan jezelf. Het mooie is dat als je dat doet, je daarmee ook ruimte geeft aan de ander. Zodat die ook kan gaan staan en verantwoordelijkheid nemen voor wie hij of zij is.

Durf je gevoelens te uiten en leef vanuit je authenticiteit. Bouw je leven niet op fundamenten van buiten jezelf. Wat je is aangedaan. Hoe anderen zijn. Wat anderen van je denken. Hoe het hoort of hoe je ouders je willen zien. Wat wil JIJ? Wat zijn jouw verlangens? Wat voelt goed voor jou en past jou? Ik geloof erin dat mensen mogen leren naar zichzelf te luisteren, dat is beter dan naar anderen. Heb aandacht voor je (emotionele) behoeftes, uit ze en heet jezelf welkom zoals je bent. Je hebt jouw leven zelf in handen, je brengt zelf geluk op gang. Een ander kan dat niet voor je doen.

Jij. Kan. Dat. Helemaal. Zelf.

Je mag kiezen voor verandering als dat nodig is. Werk ervoor, met zachtheid en mededogen. Omdat de liefde voor jezelf zo groot is. Omdat je weet dat diep van binnen in jou het echte geluk ligt. Er bestaat niet zoiets als een perfect leven. Maar wel een fijn leven. Als je zelf gelukkig bent, dan straal je dat ook uit naar mensen in je omgeving. En voed je hen op een natuurlijke manier in wat zij nodig hebben terwijl jij dicht bij jezelf blijft. En zo is de cirkel rond. Jij bent dan de druppel in het water die kringen maakt, naar buiten toe. Dat doe je van binnenuit en dan gaat het helemaal vanzelf. Zo simpel is het.

Houd van je leven. Houd van jezelf. Kijk je demonen aan. Leef goed. Droom groots.
En zit het even tegen of is het pittig? Glimlach dan naar jezelf, want dan gaat het makkelijker.
En wordt alles net weer wat beter. Niet perfect.

Beter.

In mijn praktijk Puur op gevoel en in mijn workshops begeleid ik mensen die minder in het hoofd willen zitten en contact willen maken met het gevoel. Dat werkt heel bevrijdend en zorgt voor inzichten en beweging.  Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intakegesprek.

Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Stuur me dan een mail via info@puuropgevoel.nu.

Geduld is een vorm van liefde

Emoties. Ja, die kennen we allemaal. Iedereen die zich wel eens op het pad heeft begeven van innerlijke groei, weet van het belang van emoties. Dat je ze beter niet onderdrukt enzo. Dat je ze toe mag laten, dat ze je helpen om te laten zien en voelen waar het knelt. Zeker, zeker. Heel mooi. Maar. Hoe je dat precies doet is niet altijd even duidelijk. En dan heb ik het nog niet over makkelijk.

Eerst wil ik het onderscheid maken tussen emoties en gevoelens. Nee, dat is niet hetzelfde. Emoties (en dan heb ik het over de minder fijne) zijn eigenlijk tekenen van onbegrip. Wat gebeurt er als iemand je kwetst? Je voelt wellicht een vlaag van verdriet of boosheid door je heen trekken. Je kan dat goed voelen in je lichaam: op bepaalde plaatsen verkrampt je lijf. Dat fysieke ineenkrimpen is een reactie op iets dat je niet begrijpt. Er komt een energie op je af die je niet kunt plaatsen, die botst met de jouwe en die je wellicht niet gerechtvaardigd acht. Die botsing en het onbegrip ontlaad je in de emotie. Jep, je bent boos!

Een emotie is dus een explosie van onbegrip. Het heeft iets heftigs in zich. Een emotie kan je helemaal in beslag nemen en je daarmee wegtrekken van je centrum, van je hart. Het brengt je eigenlijk buiten jezelf. Je ervaart een gebrek aan innerlijke helderheid; je gevoelens. Emoties zijn als wolken voor de heldere zon.

Gevoelens daarentegen neem je heel anders waar. Ze zijn subtieler en stiller van aard. Zachte fluisteringen, diep innerlijk weten of een plotseling intuïtief handelen. Gevoelens brengen je dichter naar en dieper in je centrum, ze hebben met je intuïtie te maken. Iedereen heeft intuïtie, alleen is het bij velen van ons wat zoekgeraakt. Toch hebben we allemaal ervaringen met het ‘onderbuikgevoel’. Je weet niet waarom, je kunt het niet uitleggen maar het wás zo. Het klopte. Gevoelens ontstaan binnen in je en lijken uit het niets te komen. Emoties daarentegen hebben vaak een aanleiding of trigger buiten je. Ze dragen onmacht in zich, wat ligt in het feit dat je je slachtoffer voelt van iets dat jou wordt aangedaan.

Nou lijkt het misschien of ik wil zeggen dat emoties ‘fout’ zijn en gevoelens ‘goed. Nee hoor. Want zonder emoties kunnen er geen gevoelens zijn. Ze horen bij elkaar, net als goed en fout. Het één kan niet bestaan zonder het ander. Je hebt ze allebei nodig, het gaat erom een punt te vinden in jezelf waarin je noch te ver schiet in je emoties, noch deze onderdrukt. Dan kan er ruimte ontstaan voor stilte. En in die stilte en rust kunnen gevoelens naar boven komen.

Maar. Hoe kan je omgaan met emoties? Allereerst: wees je ervan bewust dat ze een belangrijk deel uitmaken van jou. Ze verdienen je respect en aanvaarding. Zie een emotie als iets wat bij je komt om gezien te worden. Ga er niet vol in maar kijk er met bewustzijn van een afstand naar. Stop het niet weg, maar verheerlijk het ook niet. Nodig het uit er volledig te zijn, zonder jezelf erin te verliezen. Bijvoorbeeld die boosheid. Ervaar deze energie in je lichaam, terwijl je ernaar blijft kijken en waarneemt wat er in je lichaam gebeurt. Wat je doet is de emotie (ontstaan uit onbegrip – Waarom gebeurt dit? Waar heb ik dit aan verdiend?) omringen met bewustzijn, met begrip.

En dan hoor ik mensen zeggen: ‘Ik weet dat ik met onverwerkte emoties zit, ik ken de oorzaken, ik ben me ervan bewust maar het gáát maar niet weg!’ Tja. In dat geval is er toch een subtiel verzet tegen de emotie. Zolang je dat doet ben je in oorlog, een gevecht met jezelf. En zal de emotie zich op allerlei manieren verzetten. Maar weet je, uiteindelijk win je het niet. De emotie zal zich vastzetten in je lichaam en opduiken in de vorm van fysieke pijn of depressie. In je lichaam wordt het allemaal vastgehouden. Met een vorm van bewegen (yoga, dans) kan je je lichaam voelen en daarmee vind je de toegangspoort tot vastzittende emoties.

Terug naar omgaan met emoties. Hoe ik daar zelf mee omga. Laat ik je een voorbeeld geven dat uit mijn leven is gegrepen! Onze jonge kinderen zijn om de beurt ziek en dat hakt in op mijn nachtrust. Met wallen tot op mijn knieën sleep ik me door de dagen heen. De kids zitten ook niet lekker in hun vel (iets met spiegelen) en tegen het eind van een middag heb ik het helemaal gehad. Ik word zo boos en val uit tegen ze. Op dat moment kan ik mijn kinderen de schuld geven dat ze zo vervelend zijn. Maar het zit ‘m niet mijn kinderen. IK ben moe. IK ben boos. Op het moment dat ik de boosheid naar mezelf toehaal en ernaar kijk, kan ik de boosheid omhullen met begrip, waardoor het afneemt. Ik heb een vet slaaptekort en dat voel ik nog steeds maar het verzet tegen de moeheid en de boosheid eromheen kan afnemen. Het gedrag van de kinderen, de oorzaak van mijn boosheid, doet er nu niet meer toe. Ik verschuif mijn aandacht van buiten naar binnen waarmee ik verantwoordelijkheid neem voor mijn emotie. Ik keer daarmee puur naar binnen en zeg ‘Oke, dit is mijn reactie, ik begrijp het. Ik begrijp dat ik me voel zoals ik me voel.’

Je op zo’n manier begripvol en liefdevol toebuigen naar jezelf, maakt zo heerlijk vrij. Je laat de buitenwereld los en legt de verantwoordelijkheid bij jezelf. Je geeft toe: ‘IK voel me zo, IK kies ervoor om zo te reageren en IK kan daar iets aan doen’. De kern van innerlijke groei is dat je niets onderdrukt, maar dat je er de verantwoordelijkheid voor neemt. JIJ en jij alleen hebt zeggenschap over je emoties. Het is tegelijkertijd een vorm van nederigheid: jezelf heel eerlijk in de ogen zien, ook op je minder mooie momenten. Er is zachtheid en liefde nodig voor deze zelfacceptatie. Je begrijpt jezelf, je vergeeft jezelf.

Uiteindelijk is het heel eenvoudig: het gaat om liefde voor jezelf, in je hart. Alles daarvoor zit al in jezelf en staat tot je beschikking. Ja echt. Misschien vind je niet direct jouw ‘knop’ tot zelfacceptatie. Wordt dan niet boos op jezelf :-) maar blijf rustig proberen en wees geduldig met jezelf. Want geduld… is ook een vorm van liefde.

In mijn praktijk 'Puur op gevoel' en in mijn workshops lichaamswerk met het gevoel van de tango, begeleid ik mensen in het (her)ontdekken van hun gevoel en hart. Waarmee wensen bovenkomen, blokkades overwonnen worden en mensen ontdekken wie ze werkelijk zijn en wat ze willen doen. Dat werkt heel bevrijdend en zorgt voor inzichten en beweging.  Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een intake gesprek.


Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Stuur me dan een mail via info@puuropgevoel.nu.

Burn-out in cadeauverpakking

Een aantal jaar geleden kreeg ik voor de derde keer in mijn leven een krachtig signaal van mijn lichaam; het kraakte, het piepte en was zo ongelofelijk moe. Ik sleepte me door de dagen heen en was – op zijn zachtst gezegd – helemaal niet blij met mezelf. Een ‘bijna burn-out’ zo luidde de diagnose van de arts die ik glazig aan zat te staren. Wat? Niet te geloven… alweer! Los van alle dingen die daaraan ten grondslag lagen (lees mijn verhaal) was ik ook het contact met mezelf wel aardig verloren. Ik had vooral mijn hoofd gevolgd en mijn hart steeds dieper ingegraven.

Steeds bewuster ging ik om me heen kijken en zag (en zie nog steeds) dat veel van de wereld waarin wij leven gekenmerkt wordt door machtsdenken, prestatiedrang en angst. We zitten veel in ons hoofd en dan blijft er niet zo veel ruimte over voor hart gedragen zaken. Het is dus ook zo gek niet dat veel mensen in hun leven een gebrek aan zin en betekenis ervaren. Het contact met het gevoel kwijt zijn. En alsmaar doordraven. Het zo druk hebben met alles dat ‘moet’. Van wie en vóór wie eigenlijk? Maar er is ook een manier om de andere kant van de medaille te laten glanzen. Door op zoek te gaan naar innerlijke drijfveren en minder gericht te zijn op het uiterlijke. Succes, materiële zaken, een goede baan en rijkdom leiden namelijk niet tot diep geluk en het gevoel van vervulling. Vervulling ontstaat wél als je het omdraait. Jouw eigen energie laten stromen in de materiële werkelijkheid om je heen. Dát maakt je blij van binnen, warm en laat je stralen.

In jezelf heb je de beschikking over mannelijke en vrouwelijke energie. Iedereen heeft dat of je nu vrouw of man bent. Mannelijke energie zorgt ervoor dat je je manifesteert in de buitenwereld. Het gaat over grenzen stellen, vorm, daadkracht, je ‘ik’ laten zien. Vrouwelijke energie gaat meer naar binnen, naar het gevoel. Het is zachter, vloeiend en ontvankelijk. Deze energie gaat over je innerlijke belevingswereld, gevoelsstromen en inspiratie die binnen in jou zit en nog niet naar buiten komt; nog geen vorm heeft. In onze westerse wereld leven we vooral vanuit de mannelijke energie. Wat we daarbij vergeten is het belangrijkste: je hebt beide energieën nodig voor evenwicht. Want de combinatie van de vrouwelijke en mannelijke energie maakt dat je vanuit je gevoel laat zien wie je bent en daarnaar handelt.

Die balans vinden is voor velen van ons de uitdaging. Een hele uitdaging soms. Is er een overschot aan het één dan wordt de ander onderdrukt en ervaar je disbalans in je leven. Dat kan je zoveel energie kosten dat je opgebrand raakt. Laat ik het eens uitvergroten. Richt je je vooral op wat anderen van je vinden (of wat je denkt dat ze van je vinden) en doe je niet wat je eigen gevoel je ingeeft, dan leef je vooral vanuit je mannelijke energie. Eigenlijk leef je dan vanuit onzekerheid en probeer je je gedrag zo te beheersen dat je voldoet aan de eisen van een ander. Controle, controle, controle. De buitenkant is heer en meester. Maar in hoeverre ben je dan nog in contact met wat je echt wilt? Wie je eigenlijk bent? De binnenkant? Je probeert door te presteren en succesvol te zijn (als het kan de beste van allemaal) je leven te controleren. Ah, daar is ie weer. Een gespannen en energie slurpend proces.

Het tegenovergestelde kan natuurlijk ook. In plaats van kracht en controle ontstaat dan een zwakke en uitgeputte energie. Je zit dan vooral in je vrouwelijke energie. Dingen zijn je snel teveel. Je reageert sensitief op prikkels en je grenzen… ja, waar liggen je grenzen eigenlijk? ‘Nee’ zeggen komt je mond maar lastig uit, je leeft je met groot gemak in in de stemmingen van anderen en kunt ook zomaar in je eigen gevoelens of stemmingen verzinken en de weg wat kwijtraken. Je voelt je onmachtig om jezelf neer te zetten in de ‘grote boze’ buitenwereld. Je komt niet voor jezelf op of je voelt je misschien droevig, melancholisch of depressief.

Samenwerking dus. Want de natuurlijk vloeiende vrouwelijke energie (zijn) heeft een anker nodig in de stevige mannelijke energie (doen), het eigen ‘ik’. Ze zijn allebei even belangrijk en verhouden zich gelijkwaardig en aanvullend ten opzichte van elkaar. Voel je je veilig en stevig geaard door voldoende mannelijke energie dan kan je de zachtheid van je hart openen en je vrouwelijke energie laten stromen. Je verbindt dan je hart met je denken en doen. Zodat je evenwichtig en ‘heel’ je leven kunt leven.

Ik had een paar jaar geleden de neiging om al mijn ideeën en plannen direct om te zetten in handelen en daarmee had ik het onmogelijk druk. Mijn leven gaf ik vorm voornamelijk vanuit een mannelijke energie en daarmee stevende ik regelrecht af op mijn derde crisis. Het openbaarde zich in die ‘bijna burn-out’ waarvan ik me nu realiseer dat het een waar geschenk was. Een kans om mezelf meer te verbinden met mijn vrouwelijke energie. Uit de drukte te stappen en mijn persoonlijke stroom te volgen. Dat maakt dat ik mezelf nu meer tijd geef om te luisteren naar mijn innerlijke processen, mijn gevoel en mijn hart en het volgen van het natuurlijk ritme daarvan. Een ritme dat zich niet laat afdwingen door het heen en weer springen van de gedachten in mijn hoofd maar als vanzelf steeds concreter wordt en zich dan schijnbaar als vanzelf aan mij ontvouwt. Zo leef ik nu vanuit mijn hart, draag het uit en ontstaan er prachtige dingen in mijn eigen leven maar ook in de levens om mij heen.

Mocht het jou nou overkomen dat je tegenover een arts of therapeut zit en je de diagnose ‘burn-out’, hoort uitspreken, vraag dan of het mooi ingepakt kan worden, in een glanzend cadeaupapiertje met een strik eromheen. Je hebt namelijk zojuist een schitterend cadeau ontvangen.

***

Er zijn talloze manieren om te voelen waar je bent; meer in ‘doen’ (mannelijke energie) of meer in ‘zijn’ (vrouwelijke energie). Deze oefening om contact te maken met je hart (naar binnen te keren) kan je uitvoeren op dit moment. Ga rustig zitten en adem drie keer in en uit. Wrijf je handen over elkaar zodat ze warm en energiek aanvoelen. Plaats dan je rechter handpalm over het centrum van je borst en je linker hand op de rechter. Sluit je ogen en voel de plek onder je handen warm en gloeiend. Vol energie. Adem naar die plek toe, naar je hart. Herhaal het wrijven in je handen wellicht nog een keer. Kijk dan eens of er iets in je opkomt. Het eerste wat in je gedachten komt is precies goed zoals het is. Zonder dat je daar een oordeel aan verbindt. Blijf even rustig zo zitten en open je ogen weer op jouw eigen tempo.

In mijn praktijk 'Puur op gevoel' en in mijn workshops begeleid ik mensen die minder in het hoofd willen zitten en contact willen maken met het gevoel. Dat werkt heel bevrijdend en zorgt voor inzichten en beweging.  Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op voor een vrijblijvend intake gesprek.


Wil je een berichtje ontvangen als er een nieuw artikel verschijnt? Stuur me dan een mail via info@puuropgevoel.nu.

Laat het los, laat het gáán

Bijna op de helft ben ik nu. Schat ik in. Tenzij de oersterke genen van mijn oma – die bijna de 100 aantikte – in mij genesteld zijn, dan ben ik nog lang niet op de helft. Hoe stokoud ik ook mag worden, er zijn van die momenten dat in knipperende neonletters voor je wordt uitgeschreven wat de grootste ontwikkeling is die je mag doormaken in dit leven of op dit moment. Mijn groene monster met lange staart en imposante vleugels (sorry voor deze metafoor mensen, maar mijn zoon zit in de ‘drakenfase’ en daarmee ik ook) komt zo nu en dan voorbijvliegen en heeft het op zijn buik geschreven. Dat wat ik telkens zo vakkundig lijk te vergeten.

Wat het is? Hier komt het: Loslaten. Of vriendelijker: Je mag loslaten.

Dit thema doet al mijn leven lang zijn best om zich aan mij te manifesteren. Het dient zich op duizenden verschillende manieren aan van groot tot klein. Inmiddels gaan sommige dingen me prima af. Mijn dochter kiest tegenwoordig haar eigen kleren uit en steekt zich met groot gemak in knalroze legging, geel shirt en paarse rok. En het lukt me om haar te laten zijn en zelfs om haar glimlachend met haar outfit te complimenteren. Andere dingen zijn uitdagender. Accepteren dat die opdracht waar ik zo’n zin in had niet doorgaat. Soms heel wat uitdagender. Mijn relatie die na al die jaren over was. Of het summum van loslaten: mijn overleden vader.

Tegenwoordig knipperen de neonletters me dagelijks tegemoet met dank aan… Disney.

Een paar maanden geleden zaten mijn lief en ik met onze kindjes heerlijk op de bank. In de DVD speler een gloednieuwe aanwinst, de film ‘Frozen’. Die zo ongeveer iedereen in onze omgeving al gezien had – behalve wij. Hoogtepunt van de film is het nummer ‘Laat het los, laat het gaan’. Iedereen weet dat Disney een kei is in het vermarkten van emoties, bij voorkeur met grootogige lieftallige prinsesjes, maar deze keer was het volledig in de roos bij mij. Het kippenvel stond me op de armen. Mijn dochter pakte het ook op en brengt sindsdien elke dag toch op zijn minst één keer ‘Laat het los, laat het gááááááán!!’ ten gehore met haar hoge stemmetje.

Het mooie van loslaten is dat het geen definitief einde hoeft te betekenen. Zo voel ik de energie van mijn vader geregeld om mij heen en zijn zijn wijze lessen mijn leidraad geworden. Mijn ex en ik zijn goede vrienden. En met de opdrachtgever heb ik nog steeds contact. Wellicht luidt dat wat je mag loslaten een nieuwe fase in. Want alles stroomt steeds maar verder zoals het leven ook verder stroomt. De kunst is dan niet om te bevriezen maar om mee te bewegen. Hoe eng iets ook voor je is. Hoeveel pijn iets je ook doet om te laten gaan, hoeveel verdriet iets of iemand je ook geeft. Vergeef de ander, vergeef jezelf, accepteer dat het zo is.

‘Gewoon’ accepteren. ‘Even’ loslaten. Ja ja.

Als het zo makkelijk was, waarom ben ik er dan mijn hele leven al mee bezig? Laatst las ik iets opmerkelijks. Eigenlijk gaat het helemaal niet om loslaten. Maar om toélaten. Draai het om. Van binnen naar buiten. Toelaten is iets heel moois. Want als je toelaat, geef je je verzet op en kan je zakken in dat wat is. Je gaat kijken naar wat er wél is in plaats van niet. Toelaten draagt acceptatie in zich en acceptatie haalt oordelen, controle en weerstand weg. Door eerst naar binnen te keren, toe te laten dat je bang bent, toe te geven dat je niet meer weet hoe, kun je komen tot ontspanning en naar buiten keren: loslaten. Niet geforceerd zoeken naar hoe het anders moet, maar accepteren dat het is zoals het is. Eigenlijk zoals in meditatie.

Maar dan denk je misschien ‘als ik naar dat negatieve gevoel toega, dan weet ik niet wat er gaat gebeuren. Straks wordt het wel nog veel groter’. Het tegenovergestelde is waar. Probeer het maar eens uit in een meditatie. Adem naar je ongemak toe. Ja, misschien komen er emoties los. Maar de kracht van deze manier is de keuze die jij maakt om het toe te laten. Je bent niet overgeleverd, maar je kiest ervoor om het toe te laten. Je bent erbij als waarnemer en je laat het bewust toe. Je bent veilig met jezelf en in controle. En je ervaart dat je zelf sturing kunt geven aan je gevoel. Niet door het weg te duwen, maar door het toe te laten. En het er vervolgens uit te laten op jouw manier. Dans, sport, zing, schrijf het op papier en verbrand het, loop of schreeuw het eruit.

Misschien moet ik Disney eens schrijven.

Niet om te bedanken voor alle ‘Frozen’ merchandise die ons huis langzaam verrijkt, maar voor het componeren van de boodschap die – via mijn dochter in prinsessenfase – mij aan het bewegen heeft gebracht. En ik heb een tip voor het vervolg op ‘Frozen’ (want die komt er weet ik inmiddels) voor ze. Noem de volgende titelsong ‘Laat het binnen, laat het toehoe’ dan leert een hele generatie direct hoe ze om kunnen gaan met loslaten.


In mijn coachpraktijk 'Puur op gevoel' werk ik met geleide meditaties en visualisaties die heel bevrijdend kunnen werken en tot nieuwe inzichten leiden. Kijk voor meer informatie op mijn website bij coaching. Of neem contact op met mij, dan kijken we in een vrijblijvend gesprek wat bij jou past.

Vieze voeten

Blaadjes knisperen onder mijn schoenen. Ik adem een diepe teug bomenlucht in en kijk opzij. Vlak naast me loopt Levensgenieter met een grote glimlach op haar gezicht. Ik kijk in haar ogen. "Fijn hè." Ze pakt mijn hand. "Dit zouden we toch wel iedere dag kunnen doen?" Ik hum een beetje want ik hoor hoe Verantwoordelijkheid aan komt rennen over het bospad. Nog voordat ze bij ons is begint ze al te roepen. "Nee, nee, nee, dat kan echt niet! Weet je wat er allemaal nog moet gebeuren?" Levensgenieter stapt geschrokken opzij. Druipt langzaam af en gaat wat verder achter me lopen. Verantwoordelijkheid ratelt maar door. "... en nog boodschappen doen, want daarna moet je koken anders ben je niet op tijd..." Jemig ze loopt er gewoon rood van aan. Maar ja, ze heeft wel een punt. Laat ik inderdaad maar eens teruglopen. Ik sla het pad in waarvan ik vermoed dat die me terugvoert naar mijn auto. Zachtjes hoor ik Levensgenieter achter me praten. "Kijk eens hoe mooi de zon door de bladeren heen valt! Oh, een eekhoorntje!" Ik blijf staan en richt mijn gezicht omhoog om zonnestralen op te vangen. Hmmm warm. Ik draai me om en zie haar glunderen. "Laten we nou doorlopen!" brult de stem van Pusher door het bos, die samen met Verantwoordelijkheid al vooruit is gelopen. Het beestje zie ik niet meer. Van schrik de boom ingevlucht.

Nu ik zo stil sta zie ik ze allemaal. Vooraan in het volle zonlicht staan Controlehouder en Planner. Als het aan hen lag dan was ik niet zomaar zonder navigatie of vastomlijnd plan met tijdschema het bos in gelopen. De Innerlijke Criticus staat erbij en laat van zich horen. "Hoe kon je dat nou doen? Je weet toch dat het fijn is om te weten wanneer je terug bent?" En dan op samenzweerderige toon: "en trouwens, die jas die je aanhebt. Volgende keer niet meer aantrekken. Maakt je zo dik." Ik voel haar afkeurende blik en trek mijn wenkbrauwen omhoog. Pal naast haar staat Verzorgende Moeder. Ze begrijpt het best hoor, dat ik wat tijd voor mezelf neem. Maar de kinderen zijn boven alles (ALLES!) het belangrijkste. Dat mag ik toch zeker niet uit het oog verliezen.

Ik vraag of ze wat opzij willen gaan want ik zie dat er nog meer wandelaars zijn. Het zijn Ambitieuze, Rustige, Zachtheid en Opvoeder. Ze lijken op hun gemak en kijken rustig om zich heen. Ik loop verder en kom Losbandige, Analyticus, Sloddervos en Rebel tegen. Hé roep ik verrast. Zijn jullie ook hier? Eigenlijk heb ik jullie al heel lang niet meer gezien. Ze knikken zwijgend.

Ineens voel ik dat er nog iemand is. Daar. Helemaal verderop in de schaduw van een boom. Ik kijk goed en ja. Het is een klein meisje. Voorzichtig loop ik op haar af. "Hallo." Zeg ik rustig. "Wat doe jij hier zo alleen?" Innerlijk Kind kijkt me schuin aan en lacht. "Zullen we... samen spelen?" Vraagt ze aarzelend. Verderop het bospad hoor ik gemopper. Pusher en Controlehouder zijn het al helemaal zat. Wat doet ze nou toch? Allemaal tijdverspilling. "Wat wil je doen?" Vraag ik aan Innerlijk Kind. Haar ogen beginnen te stralen. Even later rennen we door de bladeren en gooien we ze hoog in de lucht. We gillen van plezier en hebben vuurrode wangen als we stoppen. "Dat was leuk. Ik ben blij dat ik je weer gevonden heb" zeg ik tegen haar. "Ik heb je gemist." Ze omhelst me.

Inmiddels staat iedereen door elkaar zijn zegje te doen en ik roep "nu even stil allemaal." En vraag aan al mijn bodyguards om bij elkaar te gaan staan. Ik zeg dat ik begrijp dat ze hun stinkende best doen om mij te helpen, om me te beschermen. Instemmend geknik. Ik ga verder en zeg dat ik het fijn vind dat ze hun mening geven. Maar vandaag besluit Chantal wat er gaat gebeuren. En zo loop ik verder het pad af, genietend van het bos en zie daar inderdaad mijn auto staan. Als ik het portier open fluistert Perfectionist snel in mijn oor dat ik mijn schoenen af moet kloppen zodat er geen zand in de auto komt. Vandaag niet zeg ik. Gedwee stapt ze in de auto en zoekt een plekje bij de anderen. De groep kijkt elkaar wat bevreemd aan, zo dicht bij elkaar zittend. Ik start de auto en rijd met vieze voeten het bos uit.

'Soms roep ik mijn ikken bij elkaar.
Ik heb inmiddels al een aardig reservoir.
En als men vraagt: "hé welke is eigenlijk waar?"
"Ik", "ik", "ik" roepen mijn ikken dan door elkaar.
En dan zwaai ik met mijn voorzittershamer.
Verzoek om stilte in mijn bovenkamer.
En dan geef ik met een vorstelijk gebaar
Het woord aan mijn ik van 9 jaar.'
Harry Jekkers

Dit verhaal geeft weer hoe Voice Dialogue (VD) werkt. VD is een methodiek waarin je letterlijk het gesprek aangaat met je verschillende kanten. Hoe gek dat ook klinkt. Het maakt je bewust van de keuzes die je maakt, waarom sommige eigenschappen de boventoon voeren of waarom je op een bepaalde manier reageert of handelt. Als coach kan ik je begeleiden in een VD sessie. Kijk op www.puuropgevoel.nu voor meer informatie over mij en mijn coachpraktijk.

Oh en trouwens, Perfectionist in mij heeft dit stuk al drie keer overgelezen en aangepast. Ik heb gezegd dat het nu goed is en online gaat. :) 

Keuzes maken met je hoofd én je hart.

Keuzes. Je maakt ze de hele dag door. Van schijnbaar onbelangrijk (jam of appelstroop op je boterham?) tot grote, levensveranderende beslissingen (wel of niet doorgaan met deze relatie) en alles daartussen in (minderen met je hobby om andere dingen meer ruimte te geven). Maar hoe heb je de keuze nou eigenlijk gemaakt? Met je ratio – met andere woorden – heb je BEDACHT wat je zou moeten doen? Heb je een lijstje gemaakt met de voors- en tegens? Helemaal niets mis mee.

Stel je nou eens voor dat je bij het maken van je keuze ook je lichaam betrekt. Dat je VOELT of het klopt wat je gaat doen? Als je voor een belangrijke beslissing staat, probeer de volgende oefening dan eens. Zoek een plek uit waar je even niet gestoord wordt. Ga zitten en adem drie keer diep in en uit. Neem je voor dat je kiest voor weg A. Probeer nu in je lichaam te voelen wat dat met je doet. Misschien voel je druk op je schouders, een benauwd gevoel op je borst? Of voel je je licht en krijg je een glimlach op je gezicht? Welke emoties horen daarbij? Word je verdrietig of juist blij? Nu laat je deze keuze los en kijk je naar wat het met je doet als je weg B in slaat. Zit er verschil in? En kan je ook voelen waar dat zit in je lichaam?

Je lijf is zo een prachtig instrument. Het vertelt je haarfijn wat goed is voor je en wat niet. Welke weg er voor jou ligt. Luister er eens naar. Want het kan je helpen in zoveel dingen als je er aandacht voor hebt. En misschien voel je niet direct welke kant je op zou moeten. Dat is helemaal niet erg, wellicht is de tijd nog niet rijp of zijn er nog dingen die je eerst aan kunt pakken. Doe de oefening op een later moment nog eens en kijk dan wat het je zegt.

Keuzes maken. De uiteindelijke kunst is om dat wat je lijf je zegt en dat wat je hoofd denkt met elkaar te verbinden en in balans te laten zijn. Want beiden hebben ze je iets belangrijks te vertellen. Het probleem alleen is dat in onze huidige manier van leven het hoofd nogal eens wil overheersen. Maar als je bewust bent van beiden wordt je leven zoveel completer. Zie je mogelijkheden die er eerst niet waren. Dus als je de volgende keer iets groots moet beslissen, kijk dan eens of je kunt luisteren naar je hoofd én je hart en kies vervolgens weloverwogen en in balans welk pad je inslaat. Waar het om gaat is het midden. JOUW midden, jouw balans.

Sta je voor een belangrijke keuze en kom je er zelf niet goed uit? Coaching kan net dat steuntje in de rug geven dat je nodig hebt. Lees op mijn site www.puuropgevoel.nu hoe het werkt.

Leef, waardeer en geniet!

Het is druk in je hoofd met wat er allemaal nog moet gebeuren. Morgen. Of je bent er niet helemaal bij om wat je hebt meegemaakt. Gisteren. Of die gedachtes die door je hoofd schieten terwijl je even ergens staat te wachten. Herkenbaar? Voor mij wel.

Als jou dit ook overkomt, dan doe je jezelf wellicht tekort zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Gisteren, een week geleden, morgen of over een week. Weet je, eigenlijk is het zoveel fijner om in het moment te leven. Dat wil zeggen dat je bewust aanwezig bent, bij wat je ervaart en doet. Je je zintuigen open hebt en gebruikt. Op dit moment. Focus op dat ene waar je mee bezig bent. Zet multitasken maar lekker in de koelkast of beter nog, vergeet het gewoon helemaal maar.

"Heb je ooit iets ervaren, gedaan, gedacht of gevoeld buiten het nu om? Denk je dat je dat ooit kunt? Kan iets eigenlijk wel buiten het nu om gebeuren? Het antwoord is duidelijk, nietwaar? Er is in het verleden nooit iets gebeurd; het gebeurde in het nu. In de toekomst gebeurd er niets; toekomstige gebeurtenissen vinden plaats in het nu." (Uit: De kracht van het NU - Eckhart Tolle)

Ik hoor je denken. 'Maar ik kan toch niet altijd in het nu zijn? Ik heb zaken te regelen voor het feestje van morgen en hoe zorg ik dat ik op tijd bij mijn afspraak ben?' Natuurlijk. In ieder leven moeten dingen geregeld en gepland worden voor de toekomst. Maar ook deze dingen kan je doen met aandacht in het nu. Al die dingen die je doet zijn stappen op weg naar dat doel in de toekomst. Maar je zet ze op dit moment.

Laat eens toe wat er is. Dat wil niet zeggen dat je dan als bij toverslag gelukkig(er) bent, maar wel dat je intenser leeft. Je krijgt meer grip op je leven, je voelt of iets goed voor je is of niet en als slagroom op de taart - ik zit volop in de verjaardagen, dus vandaar deze metafoor -, je geniet meer van de kleine dingen. Als ik voor mezelf praat: ik zie en ruik de bloemen aan de kant van de weg ineens weer als ik op de fiets zit. Meer in het nu zijn betekent dat je je veel meer bewust bent van de schoonheid van het leven dat zich overal om je heen bevindt. En dat geeft een gelukkig en vrij gevoel.

Denk eens aan je gelukkigste momenten. Was je toen bezig met gedachten over verleden of toekomst? Of was je bezig met het moment zelf? Genoot je niet van wat er op dat moment gebeurde? Ervoer je de situatie meer intens?

"Zodra je recht doet aan het huidige moment - aan het nu -, verdwijnt ongelukkigheid en worsteling en gaat het leven stromen vol vreugde en gemak. Als je handelt op basis van je bewustzijn van het moment, gaat alles wat je doet kwaliteit, zorg en liefde uitstralen, zelfs de eenvoudigste handeling." (Uit: De Kracht van het NU - Eckhart Tolle)

Probeer het ook eens. Luister naar je ademhaling en heb echte aandacht voor wat je aan het doen bent. Aandacht voor dat ene ding. Voel hoe je lichaam is. En leef, waardeer en geniet!

Meer lezen over in het nu zijn? Deze blog schreef ik er ook over.

Mijn verhaal

"Het mooiste cadeau komt vaak in de lelijkste verpakking."

Dit is mijn verhaal. Het vertelt waarom ik de keuze heb gemaakt om te gaan coachen. Het is een heel persoonlijk verhaal over waar ik vandaan kom. Het is eng om het te delen. Maar ik zet mijn angst opzij en vertel het jullie.

Tijdens een mooie zomer viel ik uit met burn-out achtige klachten. Al een hele tijd mopperde ik over weinig energie, te veel druk op mij door allerlei factoren, alsmaar rennen, hollen en nergens tijd voor hebben. Maar het lag vooral aan mijn werk. En dus besloot ik na lang wikken en wegen om het te doen. Mijn baan op te zeggen. Dat zou het oplossen! Zo liep het niet helemaal. Uiteraard.

Nadat mijn hoge woord eruit was, stelde mijn baas voor om een time-out te nemen. Huh? Dat was niet het antwoord dat ik had verwacht. Nee, hij stelde voor dat ik in alle rust ging kijken of het opzeggen van mijn baan de juiste beslissing was. Of er wellicht nog andere zaken speelden? Een pauze nemen? Nou, dat ging ik dus echt niet doen! Ik ben toch niet ziek? Het was vooral de druk op het werk en alles wat ik daardoor niet voor elkaar kreeg in de rest van mijn leven. Ai, ging ik even in de weerstand... Wel was er een zacht stemmetje in mij die zei dat mijn baas misschien wel gelijk had. Een pas op de plaats was eigenlijk waar mijn lijf ontzettend behoefte aan had. Al een hele tijd. Dit was het moment om te luisteren naar mijn lijf en uit mijn hoofd te gaan... In plaats van mijn lichaamssignalen te negeren - waarin ik de expert status zo ongeveer had bereikt - hoorde ik wat ik moest doen. En ging het doen.

Zenuwachtig zat ik heen en weer te wiebelen op mijn stoel in de wachtkamer. Artsen. Ik heb het niet zo op artsen. Ook al is het een Arbo-arts en gaat hij echt geen pijnlijke lichamelijk behandeling voorstellen. Sjeemig, wat ging ik nou zeggen? En dus deed ik een beroep op mijn inmiddels beproefde overlevingsstrategie. Mijn zonnige gezicht opzetten en vol vertrouwen de kamer binnenstappen toen ik daartoe uitgenodigd werd. Maar deze keer werkte het niet. Binnen no-time kreeg ik (letterlijk) een spiegel voorgehouden. "Ok." Zei de arts nadat ik mijn verhaal uit de doeken had gedaan met mijn lachende gezicht opgeplakt. "Er stapt hier een vrouw mijn kamer binnen met een stralende glimlach op haar gezicht, die mij komt vertellen dat het helemaal niet goed met haar gaat. Iets klopt hier niet. Waarom zijn jouw binnen- en buitenkant zo uit balans?" Slik. "Zeg nu nog eens in de spiegel dat het niet goed met je gaat en kijk er dan ook bij zoals je je werkelijk voelt". Slik slik slik. Hij had gelijk. Oh, wat had hij gelijk. Voor het eerst voelde ik dat ik hiermee aan de slag wilde. Dit was het moment.

Tja, waar kwam het vandaan dat ik uitviel? En dit was niet de eerste keer... Waar ging het niet goed? Niet over het hoofd te zien was dat ik altijd aan het pleasen was. Meer dan eens teveel hooi op mijn vork nam en het supergoed wilde doen. Een beetje extra werk kon er altijd nog wel bij. De pleaser in mij had zich zo prachtig kunnen ontwikkelen, omdat hij gevoed werd door mijn onzekere kant. Onzeker waardoor? Nou, bijvoorbeeld omdat ik zag dat iedereen om mij heen een opleiding helemaal had afgemaakt. En ik? Niet. En daardoor voelde ik me minder. Veel minder. "Zij zullen het vast beter weten dan ik." Ik hield mijn mond maar. Want door hard en goed te werken zou ik echt wel gewaardeerd worden. Hmmm. Geen goed idee. Maar waarom had ik geen afgerond diploma op zak? En waarom maakte ik daar nou zo'n punt van? Waarom voelde ik me daardoor minder? Hoe vaak hebben mensen me nou gezegd dat het helemaal niet belangrijk is of je je opleiding hebt afgemaakt? Dat het gaat om wie je bent met al je ervaring, talenten en kwaliteiten. Oh, ik hoorde hen wel hoor. Maar ik VOELDE het niet. Het was niet geland in mijn lichaam. De reden waarom ik mijn opleiding niet had afgemaakt was omdat ik niet meer naar school wilde. Ik werd gepest. Veel gepest mijn hele schoolcarrière lang en ik wilde weg van mijn studies. Vluchten. En waarom werd ik gepest? Omdat ik niet weerbaar was. Anders dan de anderen. Ik was niet weerbaar omdat ik in mijn vroege jeugd veel ziek ben geweest. Jeugdreuma had ik en daardoor was ik veel onder doktersbehandeling. In mijn kindertijd kon ik zeven jaar lang niet goed rennen en fysiek meedoen met de andere kids. Ik had pijn. Mijn lijf was ziek en daardoor voelde ik me anders. Want ik kon immers niet wat zij deden. De jeugdreuma kwam in mijn leven toen ik 18 maanden oud was. Een dreumes nog was ik. Daar lag de sleutel. Daar was iets gebeurd waar ik mee aan de slag moest. En zo had ik ineens een hele ketting met schakels aan gebeurtenissen aaneengeregen en in beeld. Die me terug leidde naar de basis. Wow.

"Nee, ik ga niet starten met dit traject." Zei ik dat nou echt? "Ik heb het gevoel dat er geen klik is en dat ik beter op zoek kan gaan naar iemand die bij mij past." Whoa! Ik heb zojuist voor het eerst in mijn leven gezegd dat ik voor mezelf ga kiezen. Dat ik naar mezelf heb geluisterd en mijn eigen weg ga volgen. Dit voelt als een stap in de goede richting! Maar wat nu? Hoe nu verder? Gelukkig was daar mijn netwerk en had ik niet veel later een gesprek met een vrouw waar ik wel de klik mee voelde. Al snel waren we het eens. Ik had overduidelijk trauma's opgelopen in mijn prille jeugd.

Op een heerlijke zonnige zomerdag fietste ik met honderd kilo lood in mijn schoenen en naar de praktijk. Een uur daarvoor had ik nog geprobeerd onder de afspraak uit te komen. Mijn hart bonsde zowat uit mijn lijf en ik was bijna bang dat het aan de buitenkant te zien zou zijn. Nu ging ik het doen. Echt doen. Mijn nare ervaringen opnieuw beleven. Ver weggestopte dingen naar boven halen. Al die jaren van mijn leven tot dusver gebundeld in dit ene vreselijk spannende moment. De behandelingen die ik aanging lieten me zien dat ik in mijn volwassen leven beperkt werd door de dingen die me als klein kind hadden geraakt. De confrontatie aangaan met mijn ervaringen en die opnieuw beleven was heftig. Maar wat een verademing was het! Ik voelde de blokkades verminderen en kwam dichter bij mezelf dan ik ooit was geweest. Kortom, het voelde geweldig.

O, wat ontdekte ik veel. Ik kreeg een prachtig inzicht: dat het niet mijn schuld was dat ik in dat ziekenhuis lag. Dat ik er niks aan kon doen dat ik ziek werd. Ik had niks fout gedaan. Een kind beredenering om de situatie te kunnen begrijpen. Maar wel één die er de rest van mijn leven ingesleten was. En ervoor zorgde dat ik vaak de 'schuld' bij mezelf legde. Als volwassene kon ik uiten wat ik toen als kind niet kon, simpelweg omdat ik de woorden nog niet kende en kon uitspreken. Wat een bevrijding. Een schitterende energie kwam vrij die al die lange jaren vast had gezeten. Wat voelde dat ongelofelijk goed.

Inmiddels weet ik dat mensen die op jonge leeftijd hebben moeten overleven (soms letterlijk!) hun grenzen niet leren kennen en dus ook niet leren hoe je die moet bewaken. Je moet immers knokken om te blijven. En gaat later vaak structureel over je grenzen heen (simpelweg omdat je niet weet wat die zijn). Het lichaam voelt het wel en laat op een gegeven moment van zich horen. Met vermoeidheidsklachten, hoofdpijn, maagzweren, stress enzovoort. De kunst is om daar naar te luisteren. Jarenlang bouwde het zich op in mij tot ik het echt niet meer kon bolwerken. Ik viel uit. Niet zo gek ook dat op dat moment mijn dochter de leeftijd van 20 maanden bereikte. En ik in haar mezelf zag. Over spiegelen gesproken... Het is ongelofelijk wat mijn jeugdreuma heeft gedaan met de opbouw van mijn zelfbeeld en de rest van mijn leven.

Wat een weerstand voelde ik, toen ik die zomer met mijn baas aan tafel zat. Was ik ziek? Nee, niet meer. Maar de weerstand tegen ziek zijn was er wel. Levensgroot. Ik wilde weglopen voor ziek zijn. Alles beter dan dat. Het proces dat ik ben aangegaan heeft ervoor gezorgd dat ik het weggestopte deel van mezelf ben gaan accepteren. Is het weg? Nee, weg gaat het nooit. Want het hoort bij mij. Ik ben alles wat ik tot dusver heb meegemaakt. Geen 'oude' of 'nieuwe' ikken. Alles diende een doel, daar ben ik zeker van. Het enige wat ik moest doen was zien dat ik een weg te lopen heb en beseffen dat ik ver van mezelf verwijderd was geraakt. Nogal van mijn pad af. Het bijzondere is dat ik terugkijk op mijn jeugd tot dusver als verdrietig en naar. Maar toe ik contact maakte met mijn Innerlijk Kind, begreep ik dat het maar een klein deel was van mijn leven toen. Want toch speelde ik dat het een lieve lust was, had vriendinnen en deed van alles. Zat op ballet, zwemmen en was hartstikke actief. Eigenlijk heeft mijn jeugdreuma een heel positief deel met een warme kijk op de wereld, in mij laten ontwikkelen. Vanuit mijn hart.

Op mijn site www.puuropgevoel.nu vind je een qoute van Helen Keller. "Be happy with what you have, while working for what you want". Ik vind hem mooi en heel toepasselijk omdat zij op de leeftijd van 18 maanden ziek werd en haar hele leven veranderde omdat ze doof en blind werd. Mijn jeugdreuma is van een ander kaliber, maar dankzij de vindingrijkheid en liefde van mijn ouders dans ik door het leven vandaag en zit ik niet in een rolstoel, want dat was eigenlijk het scenario dat de artsen voor mij hadden geschreven. Ik kan alles doen wat jullie ook kunnen en heb - net als Helen Keller - een doorzetters mentaliteit ontwikkeld. Ik kan vechten als het moet voor iets waar ik in geloof, en doe dat ook.

Ben ik weggegaan bij mijn werkgever? Ja, dat wel. Want ik zag waar ik heen wilde. Waar ik gelukkig van word. Inmiddels luister ik naar mijn innerlijke stem en gebruik mijn intuïtie als nooit tevoren. Het heeft mij laten inzien wie ik in essentie ben en ik volg de weg die er voor mij ligt. Dat wat ik echt wil en nu ook doe: anderen helpen te ontdekken wie ze werkelijk zijn. Want dat is het mooiste cadeau dat er is.

Wil jij aan de slag met jouw vraag? Wil je volop in het leven staan maar loop je vast? Weet je niet goed hoe je bij je gevoel moet komen? Coaching kan je daarbij helpen. Neem contact met mij op voor een gratis kennismakingsgesprek. www.puuropgevoel.nu